Садро ! бидон худоӣ ки мурғи саноаш ро
صدرا! بدان خدای که مرغ ثناش را
Дар коми соликони тариқат нишеман аст
در کام سالکان طریقت نشیمن است
Гомии фарох дар раҳи ҳукмаш ҳаме равад
گامی فراخ در ره حکمش همی رود
Ин чархи танги баста ки чун кара тавсан аст
این چرخ تنگ بسته که چون کره توسن است
Ротби даҳ ваҷд ки бар хон қудраташ
راتب ده وجد که بر خوان قدرتش
Хуршед ва насар гардау мурғ мсмн аст
خورشید و نسر گرده و مرغ مسمن است
Чун рӯз Наст дар раҳи амраши кушоди чашм
چون روز نست در ره امرش گشاد چشم
Ин сақфи рӯзи кӯр ки холии з равзан аст
این سقف روز کور که خالی ز روزن است
Каз шавқи ҳазрати ту ба паргори чашми ман
کز شوق حضرت تو به پرگار چشم من
Офоқи танги доира чун чашм сӯзан аст
آفاق تنگ دایره چون چشم سوزن است
Ту Юсуфи сафойӣ ва бе лутфи ту маро
تو یوسف صفایی و بی لطف تو مرا
Оби муроди тиратар аз чоҳ бежан аст
آب مراد تیره تر از چاه بیژن است
Ман гулбуну дами ту маро нФҳаҳ сабост
من گلبن و دم تو مرا نفحه صباست
Ман Мӯсо ва дар ту марои воад эмин аст
من موسی و در تو مرا واد ایمن است
Оростам ба шукри ту гӯши замона ро
آراستم به شکر تو گوش زمانه را
Каши миннати ту ҳар нафасии тавқ гардан аст
کش منت تو هر نفسی طوق گردن است
На моҳаи ҳомилаи сет ба мадҳи ту хотирам
نه ماهه حامله ست به مدح تو خاطرم
Тадбир маҳд кун ки марои аҳд зодан аст
تدبیر مهد کن که مرا عهد زادن است
Имрӯз каз барои ҷигари гӯшагони фазл
امروز کز برای جگر گوشگان فضل
Дар ҷӯии хоки тира на баси об равшан аст
در جوی خاک تیره نه بس آب روشن است
Дар боғи рӯзгори зи бас бо шгўнгӣ
در باغ روزگار ز بس با شگونگی
Оташи бунафшаи пайкару гули оташин тан аст
آتش بنفشه پیکر و گل آتشین تن است
ҚҳФӣ намӯд лола ки ин чист наргисаст ?
قحفی نمود لاله که این چیست نرگس است؟
Теғӣ кашида хок ки ин кист сӯсанаст ?
تیغی کشیده خاک که این کیست سوسن است؟
Бар лавни чархи номи шафақ чун баҳонаи ист
بر لون چرخ نام شفق چون بهانه ایست
ӯ худ ба хӯни марду зани олӯда доман аст
او خود به خون مرد و زن آلوده دامن است
Тартиби ҳрз бо сару кории бад-ӣни сифат
ترتیب حرز با سر و کاری بدین صفت
Аз хоки пои соини дайни бас мубин аст
از خاک پای صاین دین بس مبین است
Садро ! марои халоси даҳ ва марде бикун
صدرا! مرا خلاص ده و مردیی بکن
Зани даври дуни параст ки на марду не зан аст
زن دور دون پرست که نه مرد و نی زن است
Зини рӯзгори гуруснаи сайри омадам аз онк
زین روزگار گرسنه سیر آمدم از آنک
Ман сахти бади писандам ва ӯ неки тан зан аст
من سخت بد پسندم و او نیک تن زن است
Кори дилами ту соз ки айёми модаи табъ
کار دلم تو ساز که ایام ماده طبع
Аз зодани фароғати дилҳо сатарван аст
از زادن فراغت دلها سترون است
Мадҳат чу шамъи даҳ шабаҳи кӯтоҳи гашт аз онк
مدحت چو شمع ده شبه کوتاه گشت از آنک
Табъам чу сӯрати лаган аз маънӣ алкн аст
طبعم چو صورت لگن از معنی الکن است
Бипазир узр каз қабл таҳният ба ид
بپذیر عذر کز قبل تهنیت به عید
Бигзорам он қасидаи ғро ки бар ман аст
بگذارم آن قصیده غرا که بر من است