Шамси якдаст ки аз дасти ман ва захм бидам

شمس یکدست که از دست من و زخم بدم

Ҳар шабӣ то ба саҳар рӯй ба хӯн ме шавед

هر شبی تا به سحر روی به خون می‌شوید

Рқъаҳро дидам ва донисту яқини гашти маро

رقعه را دیدم و دانست و یقین گشت مرا

Ки рух аз ашк ба хӯни мижа чун мешавед ?

که رخ از اشک به خون مژه چون می‌شوید

Гар наҷис буд суханҳоаш дар он рқъаҳ равост

گر نجس بود سخن‌هاش در آن رقعه رواست

Ки бидон даст навиштаст ки кун ме шавед

که بدان دست نوشته‌ست که کون می‌شوید