ПзрФтаҳ эй гулоби дуъогӯии хеш ро

پذرفته ای گلاب دعاگوی خویش را

эй аз ту ҷӯад , коми дил хеш ёфта

ای از تو جود، کام دل خویش یافته

Ман бар умеди онкӣ ба ваъда кунӣ вафо

من بر امید آنکه به وعده کنی وفا

Даҳ қитъа дар санои шарифи ту бофта

ده قطعه در ثنای شریف تو بافته

Акнӯн равои мадор ки навмедем кунад

اکنون روا مدار که نومیدیم کند

Чун гули арақи гирифта ва чун кӯраи тофта

چون گل عرق گرفته و چون کوره تافته