Неки ранҷурами зи ранҷ оташ фишон фироқ

نیک رنجورم ز رنج آتش‌افشان فراق

Сахти хотир хастаам аз дасти дастони фироқ

سخت خاطرخسته‌ام از دست دستان فراق

Нест рӯзӣ то зи фурқат бар дил мо нест ғам

نیست روزی تا ز فرقت بر دل ما نیست غم

Ончи моро ҳаст бар дили бод бар ҷони фироқ

آنچ ما را هست بر دل باد بر جان فراق

Дард бедармон фироқ омад вазин маълум нест

درد بی‌درمان فراق آمد وزین معلوم نیست

Ҳеҷ соҳиби дардро фии алҷмлаҳи дармони фироқ

هیچ صاحب درد را فی الجمله درمان فراق

Халқи саргардон буд чун гӯй то даври фалак

خلق سرگردان بود چون گوی تا دور فلک

Гӯй ғам бошад дроФгндаҳ ба майдони фироқ

گوی غم باشد درافگنده به میدان فراق

Нест шафқат бо фироқ албата гӯйии зосмон

نیست شفقت با فراق البته گویی ز آسمان

Оят шафқат наомад ҳеҷ дар шани фироқ

آیت شفقت نیامد هیچ در شان فراق

Мизбонии баси турш рӯй омад алҳақ зонка нест

میزبانی بس ترش روی آمد الحق زانکه نیست

Луқмае ҷузи устихони ғусса бар хон фироқ

لقمه‌ای جز استخوان غصه بر خوان فراق

Неки бахту рӯз ба он кас буд каз осмон

نیکبخت و روزبه آن کس بوَد کز آسمان

Бар наёяд ном ӯ рӯзии зи девони фироқ

بر نیاید نام او روزی ز دیوان فراق

Иттифоқаст инакгар сад раҳи биҷӯянд аз қиёс

اتفاق است اینک گر صد ره بجویند از قیاس

Гавҳарӣ берун наёяд ҷузи ғам аз кони фироқ

گوهری بیرون نیاید جز غم از کان فراق

Ёрб охир чанд хоҳад кард ҷаври рӯзгор ?

یارب آخر چند خواهد کرد جور روزگار

Бар дили халқи ҷаҳони ин тирборони фироқ

بر دل خلق جهان این تیرباران فراق؟

Кӣ буд гӯйӣ ки байнами ман зи даврони фалак ?

کی بود گویی که بینم من ز دوران فلک؟

Чун фароғат аз ҷаҳон гум гашта даврони фироқ

چون فراغت از جهان گم گشته دوران فراق

Нақдҳои айшро як як ҷудо бар сахта ам

نقدهای عیش را یک یک جدا بر سخته‌ام

Камтар аз кам боз мехонд ба девони фироқ

کمتر از کم باز می‌خواند به دیوان فراق