Нест рӯзӣ ки нестам дилтанг

نیست روزی که نیستم دلتنگ

Аз чаҳ аз осмони оинаи ранг ?

از چه از آسمان آینه رنگ؟

Рахти меҳнати нуҳум ба манзили айш

رخت محنت نهم به منزل عیش

Зонка шуд боргири шодии ланг

زانکه شد بارگیر شادی لنگ

Дили ман каз сафо чу оина буд

دل من کز صفا چو آینه بود

Ёфт аз фурқати азизони занг

یافت از فرقت عزیزان زنگ

Аз ту пурсам чигуна дорад дил

از تو پرسم چگونه دارد دل

Вар буд офарӣдаи зи оҳану санг

ور بود آفریده ز آهن و سنگ

Тоқати ғуссаҳои пштои пушт

طاقت غصه های پشتا پشت

Қӯти захмҳои рангоранг

قوت زخمهای رنگارنگ

Ончӣ дар дили ғам фироқ кунад

آنچه در دل غم فراق کند

Накунад сад ҳазор тири хаданг

نکند صد هزار تیر خدنگ

Накунам айш аз онкӣ хуш набӯд

نکنم عیش از آنکه خوش نبود

Айшҳои фарох бо дили танг

عیش های فراخ با دل تنگ

Чун фароғати з чанг шуд берун

چون فراغت ز چنگ شد بیرون

Зишт бошад фиғону нолаи чанг

زشت باشد فغان و ناله چنگ

Накбати пору ғуссаи имсол

نکبت پار و غصه امسال

Ки ҳаме дошт сӯии ман оҳанг

که همی داشت سوی من آهنگ

Рехт аз рӯй айши равнақу об

ریخت از روی عیش رونق و آب

Барад аз кори дили таровату ранг

برد از کار دل طراوت و رنگ

Кам кунад такя бар ҷаҳони ду рӯй

کم کند تکیه بر جهان دو روی

Ҳар ки оқил буд ба сулҳ ва ба ҷанг

هر که عاقل بود به صلح و به جنگ

Зонка бо аҳли рӯзгор ӯ

زانکه با اهل روزگار او

Ҳила рӯбаҳасту хуии паланг

حیله روبه است و خوی پلنگ

Дили ман кӣ буд ба ранҷи сазо ?

دل من کی بود به رنج سزا؟

Дар сазо кӣ буд ба коми наҳанг ?

در سزا کی بود به کام نهنگ؟

Аз ҷаҳони ғам ба ман чигуна фитод ?

از جهان غم به من چگونه فتاد؟

На ҷаҳон танг шуд чу ҳалқаи танг ?

نه جهان تنگ شد چو حلقه تنگ؟

Бар худои эътимод он дорам

بر خدای اعتماد آن دارم

Ки диҳад шаҳд агар чаҳ дод шрнг

که دهد شهد اگر چه داد شرنگ

Чун раседаст ранҷи дил ба шитоб

چون رسیدست رنج دل به شتاب

Мураккаб хуррамӣ расад ба диранг

مرکب خرمی رسد به درنگ