Ъҳдист то насибаи мо аз ҷаҳон ғам аст

عهدیست تا نصیبهٔ ما از جهان غم است

Ҳоли дил аз фалак чу фалаки нек бар ҳам аст

حال دل از فلک چو فلک نیک بر هم است

Дар олам аз фароғати хотир асар намонад

در عالم از فراغتِ خاطر اثر نماند

Ореи магари фароғат аз он сӯй оламаст ?

آری مگر فراغت از آن سوی عالم است؟

Дар муддати ҷавонӣ ва дар аҳди кӯдакӣ

در مدت جوانی و در عهد کودکی

Моро чаҳ рӯзи ранҷ ва чаҳ ҳангом мотамаст ?

ما را چه روز رنج و چه هنگام ماتم است؟

Дар бар муроди хеши яке дам наме занад

در بر مراد خویش یکی دم نمی‌زند

Аз бас ки бо ҳаводиси айём дарҳам аст

از بس که با حوادث ایام درهم است

Ҷустами зи рӯзгори дамии хуш , замона гуфт

جستم ز روزگار دمی خوش، زمانه گفت

Чизеи мҷўӣ беш ки андари ҷаҳон кам аст

چیزی مجوی بیش که اندر جهان کم است

Дар дасти мости хотами иқболу кори айш

در دست ماست خاتم اقبال و کار عیش

Ҳар рӯз бо шгўнаҳтар аз нақш хотам аст

هر روز باشگونه تر از نقش خاتم است

Кардам мусаллами дарин аҳд кам касе аст

کردم مسلم آنکه درین عهد کم کسی است

Кӯро зи рӯзгори дилии хуш мусаллам аст

کو را ز روزگار دلی خوش مسلّم است

Дорам ҳар он чаҳ бояд аз асбоби хуррамӣ

دارم هر آن چه باید از اسباب خرمی

Аммо хилоф дар дили озод ва хуррам аст

اما خلاف در دل آزاد و خرم است

Ҳар ъшртӣ ки бедил фориғ кунӣ ҳбост

هر عشرتی که بی دل فارغ کنی هباست

Ҳар шоде ки аз сар ваҳшат кунӣ ғам аст

هر شادی‌ای که از سر وحشت کنی غم است

Худ ғами мгир бо ки занами дам ки дар ҷаҳон

خود غم مگیر با که زنم دم که در جهان

На ёри длнўоз ва на дилдор муҳаррам аст

نه یار دلنواز و نه دلدار محرم است

эй ғам ба охири ой ! ки хомӣ басӣ намӯд

ای غم به آخر آی! که خامی بسی نمود

Ин ранҷҳо ки дар хами ин сабз торам аст

این رنج ها که در خم این سبز طارم است

Дидам рӯй ғусса кунун вақт хўшдлӣ аст

دیدیم روی غصه کنون وقت خوشدلی است

Хӯрдем захми фитна , кунун ҷой марҳам аст

خوردیم زخم فتنه، کنون جای مرهم است

Инсофи даҳ ! ки қисмати мо ғам басӣ расед

انصاف ده! که قسمت ما غم بسی رسید

Гар зонка дар ҷаҳони ғаму шодӣ мқсм аст

گر زانکه در جهان غم و شادی مقسم است