Бҳқиқти ончӣ аз маъонии инсонии қобил ишқаст ҳамрози олами маъшӯқ ва ҳам мулозими Утбаи иззат маъшӯқаст ӯро баъд набӯд аз фарти қурб ва ин сиррӣ ғомзаст мҷдолдини толиби қудси аллоҳ рӯҳа гуфтааст :

بحقیقت آنچه از معانی انسانی قابل عشق است همراز عالم معشوق و هم ملازم عتبۀ عزت معشوق است او را بعد نبود از فرط قرب و این سری غامض است مجدالدین طالب قَدَّسَ اللّهُ روُحَهُ گفته است:

Хоҳам ки марои худ ғам ӯ ху бошад

خواهم که مرا خود غم او خو باشد

Гар даст диҳад ғамаш чаҳ некӯ бошад

گر دست دهد غمش چه نیکو باشد

Ҳон эй дили бедили ғам ӯ дарбаргир

هان ای دل بیدل غم او دربرگیر

То чашми зании худ ғам ӯ ӯ бошад

تا چشم زنی خود غم او او باشد

эй бародари он маънӣ ки қобил ишқаст аз фарт қурб бихоб мубтало нашавад ва ӯро бедорӣ чун маҳбӯби лозима вуҷӯдаст балки ӯ бмҳзи аноят ӯ дар ҳўдҷ шуҳудаст аммо дар хоби оҳ ва ҳазор оҳи ҷони хӯни гирифта чун мутолиаи оинаи сафоӣ дил кунад ?

ای برادر آن معنی که قابل عشق است از فرط قرب بخواب مبتلا نشود و او را بیداری چون محبوب لازمۀ وجود است بلکه او بمحض عنایت او در هودج شهودست اما در خواب آه و هزار آه جان خون گرفته چون مطالعۀ آینۀ صفای دل کند؟