Дар ибтидои ишқи ошиқи хом буд руяти маҳбӯб аз барои дафъи оташ велъ бихоҳад чун тоқат сӯхтан надораду қӯт дил бардоштан надорад ва ин хости маъшӯқ буд барои худ ва дар маънии ин худро хостан буду онкии худ хоҳ буд на бар роҳ буд чун кор бенҳоят расад худро барои ӯ хоҳаду сухан дар ин гуфта шудааст онро ки дар майдони сарбозони сари гӯй бояд кард ва дар хами чавгон қаҳр оварад ӯро аз куҷои рои худхоҳӣ буд ё пурвои талаби шоҳӣ буд .

در ابتدای عشق عاشق خام بود رؤیت محبوب از برای دفع آتش ولع بخواهد چون طاقت سوختن ندارد و قوت دل برداشتن ندارد و این خواست معشوق بود برای خود و در معنی این خود را خواستن بود و آنکه خود خواه بود نه بر راه بود چون کار بنهایت رسد خود را برای او خواهد و سخن در این گفته شده است آن را که در میدان سربازان سر گوی باید کرد و در خم چوگان قهر آورد او را از کجا رای خودخواهی بود یا پروای طلب شاهی بود.