Биёбон бе поёни ишқи мардум хораст агар ошиқиро барги мусофират буд даст дар шох бимродӣ занад балки ниҳол ҳастӣ аз чаман вуҷӯд барканд ва дар дарёии нестии афканд :
بیابان بی پایان عشق مردم خوار است اگر عاشقی را برگ مسافرت بود دست در شاخ بیمرادی زند بلکه نهال هستی از چمن وجود برکند و در دریای نیستی افکند:
Дар бодиягар ҳеҷ сафар хоҳӣ кард
در بادیه گر هیچ سفر خواهی کرد
Бар оташи ошиқии гузар хоҳӣ кард
بر آتش عاشقی گذر خواهی کرد
Дар орзӯии лаъибати ҳасанаши бадви даст
در آرزوی لعبت حسنش بدو دست
Рухсораи пар аз хӯни ҷигар хоҳӣ кард
رخساره پر از خون جگر خواهی کرد