Чун ҳақиқати ишқ зоҳир гардаду офтоби ҳасани маъшӯқ аз уфуқи длрбоӣӣ толеъ гардад ошиқ дар партави он нур ояд на маъшӯқ зеро ки парвона дар талаб шамъ пурзанад то худро бисӯзад на шамъ дар талаб парвона шавад ва ин маънӣ аз истиғноӣ маъшӯқасту аФтқори ошиқ . Аммо эй азизи ошиқ аз сар худ тавонад хост ва худро фидои роҳ ишқ тавонад кард аммо маъшӯқро тъзз ва кибриё нагузорад ки мулоҳизаи ҳоли дарҳам шуда ошиқ кунад аҷаб ӯ блоءи ин ва ин фидоӣ ӯ ва ин хоҳад ки барои ӯ бошад ин дар ҳавсила ӯ нагунҷад агарчӣ бақои парвона дар даврӣ оташаст аммо аз камоли ишқи тоқат даврӣ надорад ки дар қурб бимонад барг он надорад ки дар баъд бимонад ин тавонад ки худро бисӯзад ин натавонад ки бахуд ӯро барафрӯзад тавонад ки дар оташи сӯзад аммо натавонад ки оташ шавад аммо чун роҳ ёбад худро бе муҳобои дроФкнду муродаши ҳамаи он буд ки як нафас ӯ шавад агар чаҳ дар нафаси дигараши бароаи хокистарӣ бурун андозад аммо аз он бок надорад ?илами ин баъд дар лиззати он қурб мундараҷ гардад агар бмсли ошиқро сармояи умр дар он сарф шавад ки як нафас дар олами аўӣӣ ӯ бор ёбад бисёр бошад ончии шунӯда аз таваккулу тафвизу таслиму ғайри он ҷумлаи зод роҳасту сози кори ишқ дар ин олами алғноءи фии алтўҳид май бояд то корӣ барояд чизеро ки дар фано бояд талабед ту дар бақои талабӣ кӣ ёбии аФнити ъмрки фии аммораи ботнки ончии ошиқи худро дар назар маъшӯқ бурдор мекунад ё наъраи бахуди бармеи оради он тҷлдасту тҷосру қӯти худ намӯдан дар таҳаммули бори блоء ӯ ва он ҷумлаи асбоб баъдаст . Алҳзри алҳзр .

چون حقیقت عشق ظاهر گردد و آفتاب حسن معشوق از افق دلربائی طالع گردد عاشق در پرتو آن نور آید نه معشوق زیرا که پروانه در طلب شمع پرزند تا خود را بسوزد نه شمع در طلب پروانه شود و این معنی از استغنای معشوقست و افتقار عاشق. اما ای عزیز عاشق از سر خود تواند خاست و خود را فدای راه عشق تواند کرد اما معشوق را تعزز و کبریا نگذارد که ملاحظۀ حال درهم شده عاشق کند عجب او بلاء این و این فدای او و این خواهد که برای او باشد این در حوصلۀ او نگنجد اگرچه بقای پروانه در دوری آتش است اما از کمال عشق طاقت دوری ندارد که در قرب بماند برگ آن ندارد که در بعد بماند این تواند که خود را بسوزد این نتواند که بخود او را برافروزد تواند که در آتش سوزد اما نتواند که آتش شود اما چون راه یابد خود را بی محابا درافکند و مرادش همه آن بود که یک نفس او شود اگر چه در نفس دیگرش براه خاکستری برون اندازد اما از آن باک ندارد الم این بعد در لذت آن قرب مندرج گردد اگر بمثل عاشق را سرمایۀ عمر در آن صرف شود که یک نفس در عالم اوئی او بار یابد بسیار باشد آنچه شنودۀ از توکل و تفویض و تسلیم و غیر آن جمله زاد راه است و ساز کار عشق در این عالم الغَناءُ فی التّوحید می‌باید تا کاری برآید چیزی را که در فنا باید طلبید تو در بقا طلبی کی یابی اَفْنَیتَ عُمْرَکَ فی عِمارة باطِنِکَ آنچه عاشق خود را در نظر معشوق بردار می‌کند یا نعره بخود برمی‌آرد آن تجلد است و تجاسر و قوت خود نمودن در تحمل بار بلاء او و آن جمله اسباب بعد است. الحذر الحذر.