Он мураккаб ки хоси ҳазрати подшоҳ буду рикоб ӯро шоиста , ҳаркии пой дар рикоби он мураккаби оради рақам беҳурматӣ бар вай кашанд бошад ки ба сиёсатӣ гирифтор шавад аммо агар рикоби дор дар авони онкии подшоҳ ба майдон буду гӯии муродаш дар чавгон , барои онкии мураккаб ба зӯдӣ ба майдони барад бар он мураккаб савор шавад , дар мазҳаби ҷаҳони дории раво буд . Маъшӯқ подшоҳасту рӯҳи мураккабу ишқи рикобдор агар рикоби дори ишқ бар мураккаби рӯҳ савор шавад ва ба сӯии майдони мурод маъшӯқ тозад то ба воситаи он гӯии ҳаво ба ҳоли гоҳи ризои расонад айбӣ набӯд .
آن مرکب که خاص حضرت پادشاه بوَد و رکاب او را شایسته، هرکه پای در رکاب آن مرکب آرد رقم بیحرمتی بر وی کشند باشد که به سیاستی گرفتار شود اما اگر رکابدار در اوان آنکه پادشاه به میدان بود و گوی مرادش در چوگان، برای آنکه مرکب بهزودی به میدان برَد بر آن مرکب سوار شود، در مذهب جهانداری روا بوَد. معشوق پادشاه است و روح مرکب و عشق رکابدار اگر رکابدار عشق بر مرکب روح سوار شود و به سوی میدان مراد معشوق تازد تا به واسطهٔ آن گوی هوا به حالگاه رضا رساند عیبی نبود.