Онро ки вуҷӯди заҳмати роҳи маҳбӯб буду хаёлаши гуноҳ ӯро сози висол аз куҷо буд :

آن را که وجود زحمت راه محبوب بود و خیالش گناه او را ساز وصال از کجا بود:

Ошиқӣ буд гарми рӯ бар роҳи гузари Маҳмӯди сабуктакини анорллаҳи барраонаи пайвастаи боситодӣ ва чун Маҳмӯди бргзштӣ ӯ чашм даравӣ бикшодӣу бъзтии тамом дар вай назар кардӣу ҷон дар хатар кардӣ рӯзии мавкиби мураккаби дарози он подшоҳ бодод барисед дарвеши ошиқи даст дар Аннан оварад Маҳмӯд аз ръўнти салтанати тозӣона бар вай зад дарвеш дар тараб омад Маҳмӯдро аз он тараб аҷаб омад аз мӯҷиб он пурсед дарвеш гуфт дар зимни ин тараб сиррӣаст бар мулло натавон гуфт подшоҳ чун бхлўти хонаи инси мари хавосро бор дод дарвешро ҳозир карданд ва аз сар кораш пурсед гуфт маро бо Аёз ишқаст дилам аз дарди ҳиҷрон ӯ май сӯзад акнӯн корам бҷон расед сабрро дар кори ман асар намонаду маро аз худ хабар намонад аз шуълаи оташи ишқ ӯ чунон дргдозм ки бавуҷуди худ наме пардозам бар ӯ аз ту ғайрат май барам ё аз ӯ бархез ё чу ман дар зайли бимродии овез Маҳмӯд гуфт аҷаби марои ҳафтсад пеласту мамлакат то лаби дарёии нилу хзоину дФоини олам дар тасарруфи калак манасту ҳама рӯй замин малик манаст бо Аёзам ишқасту муродам аз вай барнаме ояд туро ки замони тарабӣ ва нозшӣ нест ин тҷоср аз куҷост гуфт эй подшоҳи ончии ту дорӣ соз висоласт он Аёзро бояд ва инҳо ки ман дорам аз ишқу шавқу дарду қалақ соз фироқаст туро бояд агар ошиқии вдри ишқ чун ман содиқии биё то ҳасани Аёзро ҳукм кунему бубинем ки майл ӯ бнёзмндӣ манаст ё бсроФрозии ту , подшоҳи азин сухани дами дркшид ва донист ки ростии перояи ҳасан маъшӯқаст ва чун дарин кор ҳукм шавад майл накунаду ниёз ӯро бар нози ман брнгзинд :

عاشقی بود گرم رو بر راه گذر محمود سبکتکین اَنَارللّهُ بُرهانَهُ پیوسته باستادی و چون محمود برگذشتی او چشم دروی بگشادی و بعزتی تمام در وی نظر کردی و جان در خطر کردی روزی موکب مرکب دراز آن پادشاه باداد برسید درویش عاشق دست در عنان آورد محمود از رعونت سلطنت تازیانۀ بر وی زد درویش در طرب آمد محمود را از آن طرب عجب آمد از موجب آن پرسید درویش گفت در ضمن این طرب سریست بر ملا نتوان گفت پادشاه چون بخلوت خانه انس مر خواص را بار داد درویش را حاضر کردند و از سر کارش پرسید گفت مرا با ایاز عشق است دلم از درد هجران او می‌سوزد اکنون کارم بجان رسید صبر را در کار من اثر نماند و مرا از خود خبر نماند از شعلۀ آتش عشق او چنان درگدازم که بوجود خود نمی‌پردازم بر او از تو غیرت می‌برم یا از او برخیز یا چو من در ذیل بیمرادی آویز محمود گفت عجب مرا هفتصد پیل است و مملکت تا لب دریای نیل و خزاین و دفاین عالم در تصرف کلک من است و همه روی زمین ملک منست با ایازم عشق است و مرادم از وی برنمی‌آید ترا که زمان طربی و نازشی نیست این تجاسر از کجاست گفت ای پادشاه آنچه تو داری ساز وصالست آن ایاز را باید و اینها که من دارم از عشق و شوق و درد و قلق ساز فراقست ترا باید اگر عاشقی ودر عشق چون من صادقی بیا تا حسن ایاز را حکم کنیم و ببینیم که میل او بنیازمندی من است یا بسرافرازی تو، پادشاه ازین سخن دم درکشید و دانست که راستی پیرایۀ حسن معشوق است و چون درین کار حکم شود میل نکند و نیاز او را بر ناز من برنگزیند:

Ошиқ фарёд баровард ва гуфт эй подшоҳи Аннани ръўнт бмолк бигзор ва агар содқичўни ман вуҷӯдро дар оташи шавқи дрор эй шоҳ бо чунин маъшӯқии бмроди хурраму хуш дар биҳишти дилкаш бӯдани аўлитр ё дар мзблаҳ табиат гуфт ҳар оинаи он висоли мؤбд бояд ва ин иззати мухиллад . Ошиқи гарми рӯи шФраҳ худ бароварду вуҷӯди худро дар пои маъшӯқи даровард то иҷтимо ӯ бо ӯ дар мавъиди васл буд ва бе заҳмати фасл буд .

عاشق فریاد برآورد و گفت ای پادشاه عنان رعونت بمالک بگذار و اگر صادقیچون من وجود را در آتش شوق درآر ای شاه با چنین معشوقی بمراد خرم و خوش در بهشت دلکش بودن اولیتر یا در مزبلۀ طبیعت گفت هر آینه آن وصال مؤبد باید و این عزت مخلد. عاشق گرم رو شفرۀ خود برآورد و وجود خود را در پای معشوق درآورد تا اجتماع او با او در موعد وصل بود و بی زحمت فصل بود.