Агар оташи ишқи дил ошиқ насӯхтӣу ббоди ҳавоаши брндодӣ будӣ ки акси ҷамоли маъшӯқ дар вай падед омадӣ ва дарин мақоми иҷтимои маъшӯқу ишқ будӣ дар байти алоҳзони ошиқу сар беисмъ ва беибср зоҳир шудӣ аммо он мақоми дарин олам ки сухан меравад нотамом май намояд ки зеро хонаи харобро молик чаҳ дӯст ва чаҳ душман чун ишқи ғаюри хона вайрон кун ҷонаст ва сӯзанда арқон , ҳадиси васл кардан бо вай аз хомӣаст ҳмонобўсўли ройоти султони висоли ишқи рахт бар лошаи вуҷӯди ошиқ май наад ва аз дарвоза ҳастӣ бадар мекунаду бсҳроӣ адам мефиристад сари риштаи ин маънӣ дар забт намеояд ҳамоно ин пичопич аз шикани зулф маъшӯқасту дилро дар он шикастагиҳо май бояд ҷуст :

اگر آتش عشق دل عاشق نسوختی و بباد هواش برندادی بودی که عکس جمال معشوق در وی پدید آمدی و درین مقام اجتماع معشوق و عشق بودی در بیت الاحزان عاشق و سر بی یَسمَعُ و بی یَبصُرُ ظاهر شدی اما آن مقام درین عالم که سخن می‌رود ناتمام می‌نماید که زیرا خانۀ خراب را مالک چه دوست و چه دشمن چون عشق غیور خانه ویران کن جان است و سوزندۀ ارکان، حدیث وصل کردن با وی از خامی است همانابوصول رایات سلطان وصال عشق رخت بر لاشۀ وجود عاشق می‌نهد و از دروازه هستی بدر میکند و بصحرای عدم می‌فرستد سر رشته این معنی در ضبط نمی‌آید همانا این پیچاپیچ از شکن زلف معشوق است و دل را در آن شکستگی‌ها می‌باید جست: