То ошиқро азмъшўқи тамаъи висол буд ҳар рӯзи бензади ваии залилтар буд зли ман тамаъи сари ин суханаст чунонкии Зулайхо то тамаъи висол Юсуф медошт ҳар рӯз аз висоли давртар буд ва аз фироқи ранҷуртар чун тамаъ аз хўдбиндохт ва бо муҳаббати сарфи бсохти ҷамолу ҷавонии бозёфт ва бо камоли Комронии басӯии маҳбӯби шитофт ва ончӣ гуфтаанд бад-ӣни маънӣ қарибаст :
تا عاشق را ازمعشوق طمع وصال بود هر روز بنزد وی ذلیل تر بود ذَلَّ مَنْ طَمَعَ سر این سخن است چنانکه زلیخا تا طمع وصال یوسف میداشت هر روز از وصال دورتر بود و از فراق رنجورتر چون طمع از خودبینداخت و با محبت صرف بساخت جمال و جوانی بازیافت و با کمال کامرانی بسوی محبوب شتافت و آنچه گفتهاند بدین معنی قریب است:
Маликаст муҳаббати ту ва халқӣаст мунтазир
ملکست محبت تو و خلقیست منتظر
Ин кордўлтст кунун то кро расад
این کاردولتست کنون تا کرا رسد
Ман худ кӣм ки софии васлаш тамаъ кунам
من خود کیم که صافی وصلش طمع کنم
Инам на бас ки дардии дардати бморсд
اینم نه بس که دردی دردت بمارسد