Дили оташкадаи исти пари оташи шавқу ҳайвонӣ ки аз оташи хезад чун онаст чунонкии ҳиўаҳи он ҷонвар ботшаст бқоءи ишқи ботш шавқаст ва азин ҳоли он кас хабар дорад ки дар оташи ишқ мақар дорад аммо оташи шавқи булъаҷаб оташӣаст ишқро парвариш медиҳаду ончии ишқи ошиқро бакулӣ нест намекунад сабаб ҳамонаст ки оташи шавқ ки маҳал ишқаст созандааст на сӯзанда чун оташи таври инси ман ҷониби алтўр норо . Дарахти сбзўтару оташ дар ғояти аҳроқу ишроқ , аҷаб агар аҳроқи васфи лозима ӯ буд чаро наме сӯхти ақл аз ин рамз саргардонасту нафаси ҳайрони ҳаким ҳинд гуяд дӯст дар сӯрати осори худ зоҳир кунад ҳамоно дар сӯрати оташи осори анвори ишқ зоҳир шуд ки сӯзанда набӯд раво буд ки май сӯзад аммо барои шифои ошиқи бтҷдди амсол бақо меёбад :

دل آتشکده‌ایست پر آتش شوق و حیوانی که از آتش خیزد چون آنست چنانکه حیوة آن جانور بآتش است بقاء عشق بآتش شوق است و ازین حال آن کس خبر دارد که در آتش عشق مقر دارد اما آتش شوق بوالعجب آتشی است عشق را پرورش میدهد و آنچه عشق عاشق را بکلی نیست نمی‌کند سبب همانست که آتش شوق که محل عشق است سازنده است نه سوزنده چون آتش طور انَسَ مِنْ جانِبِ الطُّورِ ناراً. درخت سبزو تر و آتش در غایت احراق و اشراق، عجب اگر احراق وصف لازمۀ او بود چرا نمی‌سوخت عقل از این رمز سرگردان است و نفس حیران حکیم هند گوید دوست در صورت آثار خود ظاهر کند همانا در صورت آتش آثار انوار عشق ظاهر شد که سوزنده نبود روا بود که می‌سوزد اما برای شفای عاشق بتجدد امثال بقا می‌یابد: