Ҷунайди қудси аллоҳ рӯҳа гуфт рӯзии сиррии қудси сираи қозўраҳ бмн дод то бар табибии тарсо арза дорам чун табиб аз давр дар он нагирист фарёд баровард ва гуфт ҳозои бўли ъошққдоҳрқи алъшқи кабидаи марои ҳайбати он сухан аз худ бешуъӯр кард қозўраҳ аз дасти ман биФтоди табиби онро аз замини бтбрки бардошт ва гуфт моро ин об аз барои дафъи оташи марази дрбоид чун бнздики сиррии бози омадам аз дарди дргзори омада бо чашмии пари обу дилии хароби ҳол бо ӯ гуфтам гуфт қотилаи аллоҳи мо аҳзқаҳ чун ин бигуфт нурӣ аз рӯй ӯ ломъ шуд гумони барадам ки магар дар хонаи офтобӣ толеъ шуд аз баъди он бурузӣ чанд даргузашту бисоти ҳудуси дрнўшт :

جنید قَدَّسَ اللّهُ رُوحَهُ گفت روزی سری قُدِّسَ سِرُّهُ قازورۀ بمن داد تا بر طبیبی ترسا عرضه دارم چون طبیب از دور در آن نگریست فریاد برآورد و گفت هذا بَوْلٌ عاشِقٍقَداَحْرَقَ الْعِشْقُ کَبِدهُ مرا هیبت آن سخن از خود بی شعور کرد قازوره از دست من بیفتاد طبیب آن را از زمین بتبرک برداشت و گفت ما را این آب از برای دفع آتش مرض درباید چون بنزدیک سری باز آمدم از درد درگذار آمده با چشمی پر آب و دلی خراب حال با او گفتم گفت قاتَلَّهُ اللّه ما اَحْذَقَهُ چون این بگفت نوری از روی او لامع شد گمان بردم که مگر در خانه آفتابی طالع شد از بعد آن بروزی چند درگذشت و بساط حدوث درنوشت: