Бҳқиқти ишқи ошиқро аз ӯ бастанду қувоӣ ӯро дар ӯ нест гирданд чунонкӣ дар ишқаи ин бурҳони зоҳир шудааст агар ошиқро аз сӯзиши ишқ хабар бошад агарчӣ оташи ишқаш дар ҷигар бошад ӯ пухта набӯд хом буд то азсўзши оташи ?илами наёбади вози қатъи мношири чарх на чунонкӣ дар баъзе аз ахбор омадааст аўҳии аллоҳи баъзи анбёӣаҳи анмои атхзи лхлтии ман лоиФтръни зикрии влоикўни ?ла ғайриӣ влои иؤсри алии шиӣои ман халқӣ ваон аҳрқи болнори лами иҷдлмри алҳдиди алмоФии сираи подшоҳи олам бар баъзе аз анбиё ваҳй фиристод ва фармуд ки ҳазрат мегуфт мо онро бтшриФи хулат мушарраф кунем ки мрдўор аз зикри мо Фтўрӣ набӯд ва дар тоъати мо қусӯрӣ набӯд ва бар мо касеро брнгзинд ва дар скри шароби муҳаббати мо бмсобтӣ буд ки агар ӯро дар дарёӣ оташ андозанд мари онро бнздики дили вай вақъӣ набӯд ва агар чашмашро ба арраҳои қаҳри пора пора кунанд аз он хабари наёбаду идроки ?илам он накунад аввали ФрмўдлоиФтри ани зикрии аҷаби зикри ман носиро буд аммо онкӣ дар мушоҳидаи ҷамоли маҳбӯб буд мустағриқи ҷамол ӯ , ӯ дар астғроқ аз сифоти худ фонӣ буд пас нишонаи зикр ӯ буду мазкӯр дар сродқи ҷалоли зокири худ :

بحقیقت عشق عاشق را از او بستاند و قوای او را در او نیست گرداند چنانکه در عشقه این برهان ظاهر شده است اگر عاشق را از سوزش عشق خبر باشد اگرچه آتش عشقش در جگر باشد او پخته نبود خام بود تا ازسوزش آتش الم نیابد واز قطع مناشیر چرخ نه چنانکه در بعضی از اخبار آمده است اَوحیَ اللّهُ بَعْضٍ اَنْبیائِهِ انَّما اتَّخِذٌ لِخُلَّتی مَنْ لایَفترَّعَنْ ذِکْری وَلایَکُونُ لَهُ غَیْری وَلَا یُؤثِرُ عَلی شَیْئا مِنْ خَلْقی وَاِنْ اُحْرِقَ بالنّار لَمْ یَجِدْلمُرِّ الْحَدیدِ اَلَمافی سِرِّهِ پادشاه عالم بر بعضی از انبیا وحی فرستاد و فرمود که حضرت میگفت ما آن را بتشریف خلت مشرف کنیم که مردوار از ذکر ما فتوری نبود و در طاعت ما قصوری نبود و بر ما کسی را برنگزیند و در سکر شراب محبت ما بمثابتی بود که اگر او را در دریای آتش اندازند مر آن را بنزدیک دل وی وقعی نبود و اگر چشمش را به اره‌های قهر پاره پاره کنند از آن خبر نیابد و ادراک الم آن نکند اول فرمودلایَفْتَرُّ عَنْ ذِکری عجب ذکر من ناسی را بود اما آنکه در مشاهدۀ جمال محبوب بود مستغرق جمال او، او در استغراق از صفات خود فانی بود پس نشانۀ ذکر او بود و مذکور در سرادق جلال ذاکر خود:

Ва Фрмўдлоикўни ?ла ғайриӣ чун дар вуҷӯд ғайр набошад худ ҷуз ӯ ки бошад ки ҷуз ӯ Марвро бошад влоиؤсри алии шиӣои ман халқӣ яъне дар маҷории ақдори чунон мутаҳайир бошад ки аз вуҷӯду адами ғайр бихбр бошад ва ончӣ фармуд : ваон аҳрқи болнори лами иҷди лҳрқи алнори алмоўони қатъи болмношири лами иҷди лмри алҳдиди вқъои лъмрии ?илам касе биёбад ки ӯро аз ҷисму моизоФи илоҳо хабар буду ошиқ дар ишқи бишъўр буд ва дар партави он нур буду оташ ӯро дар ғалабаи мушоҳида ӯ фирдавси аъло буд :

و فرمودلایَکوُنَ لُهُ غَیْری چون در وجود غیر نباشد خود جز او که باشد که جز او مرو را باشد وَلایؤثِرُ عَلیَّ شَیئاً مِنْ خَلْقی یعنی در مجاری اقدار چنان متحیر باشد که از وجود و عدم غیر بیخبر باشد و آنچه فرمود: وَاِنْ اُحْرِقَ بِالنّارِ لَمْ یَجِدْ لِحَرقِ النّار اَلماًوَانْ قُطِّعَ بِاَلْمَناشیر لَمْ یَجِدْ لِمُرِّ الْحَدید وَقْعاً لعمری الم کسی بیابد که او را از جسم و مایُضافُ الیَهْا خبر بود و عاشق در عشق بیشعور بود و در پرتو آن نور بود و آتش او را در غلبۀ مشاهده او فردوس اعلی بود: