Дар ғлботи ишқи ошиқ бҷоӣӣ расад ки худро дар худ гум кунад ва фарёд баровард аз аҷзу изтирор ва гуяд ман абтлоӣии бку гоҳи худро дар маъшӯқ гум кунад ва гуяд лооҳсии сноءи алейк ҳар оинаи ин аз баъди рафъ ҳиҷоб бӯда бошад зеро ки қабл аз рафъи ҳиҷоб агарчӣ маърифати бадв комил бошад аммо тасаввури балоғ дар сано тавонад буд чун ҳиҷоб бархезад донад ки ончӣ донист фарохури истеъдод ӯ буд ва аз тноҳии мутаҷовиз нашуда буд бъҷз мӯътариф шавад ки лооҳссии сноءи алейк :

در غلبات عشق عاشق بجائی رسد که خود را در خود گم کند و فریاد برآورد از عجز و اضطرار و گوید مَن ابْتِلائی بِکَ و گاه خود را در معشوق گم کند و گوید لااُحصی ثناءً عَلَیک هر آینه این از بعد رفع حجاب بوده باشد زیرا که قبل از رفع حجاب اگرچه معرفت بدو کامل باشد اما تصور بلاغ در ثنا تواند بود چون حجاب برخیزد داند که آنچه دانست فراخور استعداد او بود و از تناهی متجاوز نشده بود بعجز معترف شود که لااُحْصصی ثَناءً عَلَیکَ: