Дар урфи ишқ чун дар хонаи дили ошиқ сокин шаваду дили аздхл фориғ гардад ва мутмаин шавад бошад ки маъшӯқ хоҳад ки ӯро аз хонаи дил бадар кунад натавонад ва ин дар он мақом буд ки ошиқи комил буд имтиноъи вусӯли худ ба маъшӯқ тасаввур кунад ва бо сарф ишқ бисозаду тамаъи висол аз дил берун кунад :

در عرف عشق چون در خانۀ دل عاشق ساکن شود و دل ازدخل فارغ گردد و مطمئن شود باشد که معشوق خواهد که او را از خانۀ دل بدر کند نتواند و این در آن مقام بود که عاشق کامل بود امتناع وصول خود به معشوق تصور کند و با صرف عشق بسازد و طمع وصال از دل بیرون کند:

Ман бо ту ҳаме нарад хатар хоҳам бохт

من با تو همی نرد خطر خواهم باخت

Ҳарчанд барии ҳаме дигар хоҳам бохт

هرچند بری همی دگر خواهم باخت

То занн набарӣ ки мухтасар хоҳам бохт

تا ظن نبری که مختصر خواهم باخت

Ҷузи ишқи ту ҳарчӣ ҳаст хоҳам бохт

جز عشق تو هرچه هست خواهم باخت