Ончии ишқа бар шаҷара май печад то ӯро аз бехи бармеи ораду надодат ( ? ) ӯро дар худ май орад на аз адоватаст ва на аз муҳаббат ; худ хосият ӯ онаст ки бо ҳар шаҷари ҳ эй ки даст дар камари орад , ӯро аз бех баровард . Ҳамчунин ишқаи ишқ бар шаҷари ҳи ниҳоди рӯҳи ошиқ аз он май печад то ӯро аз бех ҳастӣ براردу латофат ӯро дар худ дарорад зеро ки хосият ӯ онаст ки бо ҳарки даромезад хӯн ӯ бирезад . ӯро бо кас адоват несту муҳаббати ҳам на , ҳар асар ки зоҳир кунад ба хосият вуҷӯд кунад на ба ихтиёр . Ва онкии ошиқро дар ишқ ихтиёр намемонад сари ин маънӣаст .

آنچه عشقه بر شجره می‌پیچد تا او را از بیخ برمی‌آرد و ندادت (؟) او را در خود می‌آرد نه از عداوت است و نه از محبّت؛ خود خاصیّت او آنست که با هر شجر‌ه‌ای که دست در کمر آرد، او را از بیخ برآورد. همچنین عشقهٔ عشق بر شجر‌هٔ نهادِ روحِ عاشق از آن می‌پیچد تا او را از بیخ هستی برآرد و لطافت او را در خود درآرد زیرا که خاصیت او آنست که با هرکه در‌آمیزد خون او بریزد. او را با کس عداوت نیست و محبّت هم نه، هر اثر که ظاهر کند به خاصیّت وجود کند نه به اختیار. و آنکه عاشق را در عشق اختیار نمی‌ماند سرّ این معنی است.