Илм то исботи аввал беш роҳи набард , гирди сродқи иззати ишқи натавонади гашт ва дар олами ишқ дар як лмҳаҳи ҳазор бори марг , савлати худ падед кунаду ҳаёти асари худ зоҳир гирданд зеро ки маъшӯқи Меҳрӣ ва Лутфӣ дорад . Шароби лутф ба ошиқон дар ҷоми қаҳр ба содиқон дар ҷом лутф диҳад то ҳарчӣ ба қаҳр маҳв шавад ба лутф исбот ёбад зеро ки муҳибӣ ҳам бидон маънӣаст ки муҳаббатаст сифат ӯ ваҳдатаст , пас ошиқони вҳдонии алзоту алсФот бояд то бадв ба ваҳдат ӯ роҳ ёбад чунонкии маъшӯқ яке бошад ошиқи ҳам дар ягонагии яке бояд то ҳангоми мўослт чун яке дар яке зарб кунӣ яке буд ва ин маънӣ бешбҳтӣу шаккӣ буд .

علم تا اثبات اوّل بیش راه نبرَد، گِردِ سرادق عزّت عشق نتواند گشت و در عالم عشق در یک لمحه هزار بار مرگ، صولتِ خود پدید کند و حیات اثر خود ظاهر گرداند زیرا که معشوق مهری و لطفی دارد. شراب لطف به عاشقان در جام قهر به صادقان در جام لطف دهد تا هرچه به قهر محو شود به لطف اثبات یابد زیرا که محبی هم بدان معنی است که محبت است صفت او وحدتست، پس عاشقان وحدانی‌الذات و الصفات باید تا بدو به وحدت او راه یابد چنانکه معشوق یکی باشد عاشق هم در یگانگی یکی باید تا هنگام مواصلت چون یکی در یکی ضرب کنی یکی بود و این معنی بی‌شبهتی و شکی بود.