Он яке аз машойихи тариқат чун дид ки маъшӯқи зулфро аз камоли дилбарӣ тоб дод кутуби худро ба об дод ва гуфт нъми алдлили ванет аммо баъди улвусули талаби алдлили маҳоли некӯи роҳи барӣ будӣ ту аммо чун пешгоҳ падед омад ту аз роҳ бархез бо ишқи мстизи ту қасд ором куну берун дар мақом кун чун дидӣ ки сбҳоти ваҷҳи маҳбӯби моро дар мо бсухт ту хабар ба ошиқони сӯхта бар зеро ки мадори кори ту бар ахборасту ахбор аз гум шудагони Флўоти ишқ на бас корасту ончӣ ҳаким гуфтааст бад-ӣн қарибаст :

آن یکی از مشایخ طریقت چون دید که معشوق زلف را از کمال دلبری تاب داد کتب خود را به آب داد و گفت نِعْمَ الدَّلیلُ وَاَنْتَ اَمّا بَعْدَ الوُصولُ طَلَب الدَّلیلِ مُحَالٌ نیکو راه بری بودی تو اما چون پیشگاه پدید آمد تو از راه برخیز با عشق مستیز تو قصد آرام کن و بیرون در مقام کن چون دیدی که سبحات وجه محبوب ما را در ما بسوخت تو خبر به عاشقان سوخته بر زیرا که مدار کار تو بر اخبارست و اخبار از گم‌شدگان فلوات عشق نه بس کارست و آنچه حکیم گفته است بدین قریبست: