Зарра аз он гоҳе дар назар ояд ва гоҳе наёяд ки вуҷӯдаши байни алъдм ва алўҷўд мавқуфаст гоҳи ҳам бо офтоб дар олам ӯ ҳозир шаваду гоҳ аз соя ӣ адами дарав нозир шавад . эй дарвеш на ҳама ноёфтан аз кибриё ва улувва буд аз ғояти латофату диққати ҳам буд . Яке аз бузургӣ дар дид наёяду дигар аз хурдӣ дар назар наёяд ин ба нисбати он аҳқр буду Асғар ва он ба нисбати ин аъзам буду Акбар аммо ҳар ду дар ноёбӣ баробар бошанд :

ذره از آن گاهی در نظر آید و گاهی نیاید که وجودش بین العدم و الوجود موقوفست گاه هم با آفتاب در عالم او حاضر شود و گاه از سایه‌ی عدم درو ناظر شود. ای درویش نه همه نایافتن از کبریا و علو بود از غایت لطافت و دقت هم بود. یکی از بزرگی در دید نیاید و دیگر از خردی در نظر نیاید این به نسبت آن احقر بود و اصغر و آن به نسبت این اعظم بود و اکبر اما هر دو در نایابی برابر باشند:

Нодидан аз фарти қурб буд ва дидан аз нҳни ақрб . Барои дидаст нодид ва ин рамзӣ аҷабаст .

نادیدن از فرط قرب بود و دیدن از نَحنُ اَقرَبُ. برای دیدست نادید و این رمزی عجب است.