Онро ки назар ба аҳвол ӯ аз олами иззати ?фони алъзаҳи ллаҳи ҷмиъо . . Буд аз дард ҳастӣ худ ҳамеша дар гудоз буд ва онро ки назари бадв аз оламу нҳни ақрби илайҳи ман ҳабли алўрид . . Буд ҳам аз хиҷлати вуҷӯди худ дар гудоз буд то онгоҳ ки хуршеди ҷамол аз уфуқи ҷалол толеъ шавад қӯти босира ӣ ӯро ба худ мзӣӣ кунаду қӯти сомъаҳ ӣ ӯро ба худ қавӣ кунад беисмъ ва беибср бе ӯе ӯ ба олами маҳбӯб нозир шавад ва бе худии худ бар дар сродқи ъз ӯ ҳозир шавад . Ҳосил ; чун ҳусӯлаш дар олам беайбӣ буд балки ӯ мустағриқи шавоҳиди ғайбӣ буд пас хиҷлату гудозроу сардарду нозро нисбат бадв натавон кард зеро ки агарчӣ зинда буд аммо беҷон буд қисса чаҳ кунам ин намояд аммо он буд :

آن را که نظر به احوال او از عالم عزت فَاِنَّ الْعِزَّةَ لِلّهِ جَمیعا.. بود از درد هستی خود همیشه در گداز بود و آن را که نظر بدو از عالم وَ نَحْنُ اَقْرَبُ اِلَیْهِ من حَبْلِ الْوَریدْ.. بود هم از خجلت وجود خود در گداز بود تا آنگاه که خورشید جمال از افق جلال طالع شود قوت باصره‌ی او را به خود مضئی کند و قوت سامعه‌ی او را به خود قوی کند بی یَسْمَعُ و بی یُبصِرُ بی اویی او به عالم محبوب ناظر شود و بی‌خودی خود بر در سرادق عز او حاضر شود. حاصل؛ چون حصولش در عالم بی‌عیبی بود بلکه او مستغرق شواهد غیبی بود پس خجلت و گداز را و سردرد و ناز را نسبت بدو نتوان کرد زیرا که اگرچه زنده بود اما بی جان بود قصه چه کنم این نماید اما آن بود: