Он сари хайли маҳҷӯронро камолӣ ҳаст . Ореи дасти талбис дар камари сад ва бист ва чаҳор ҳазор марди мардона ки рўндгони олам тақдис бӯда анд карда бошад вмои арслнои ман қблки ман расӯли влонбии алои азои тмнии алқии алшитони фии амнията . Бекамол набӯд Абулқосими гургонеи қудси аллоҳ рӯҳа гуфтӣ чандин соласт то равандаи Иблиси сифат талаб мекунам ва намеёбам онҷо ки назар сар ӯст касро бидон роҳ нест аз он ба забон ҳол мегуяд :

آن سر خیل مهجوران را کمالی هست. آری دست تلبیس در کمر صد و بیست و چهار هزار مرد مردانه که روندگان عالم تقدیس بوده‌اند کرده باشد وَما اَرْسَلنا مِنْ قَبْلِکَ مِنْ رَسولِ وَلانَبی الّا اِذا تَمنّی اَلْقَی الشَیطانُ فی اُمنِیَّتِهِ. بی کمال نبود ابوالقاسم گرگانی قدَّس اللّه روحَهُ گفتی چندین سال است تا روندهٔ ابلیس صفت طلب می‌کنم و نمی‌یابم آنجا که نظر سر اوست کس را بدان راه نیست از آن به زبان حال می‌گوید:

Шояд ки ту румузу ашорот ӯро натавонӣ шунид аммо Ҷабраили сифатӣ бояд то дуздида дар асрори кор ӯ назар кунад пас ботинро аз он хабар кунад он яке дар ғлботи скр чун ном ӯ шунидӣ салавот гуфтӣ ӯ дар олами сӯрати худро дар назар ӯ дошт ва гуфт виҳки тӯҳфаи ҳазрат ӯ ба мо лаънат омадааст ва мо аз дӯстӣ ӯ онро ба ҳазор ҷон дар баргирифтаему зли бадали раҳмат баргирифтаем чаҳ гӯйӣ агар турои маъшӯқ бар ваҷҳи ёдгори гилӣмӣ сиёҳ фиристад шояд касе туро дар муқобилаи он тасбеҳӣ диҳад ва он аз ту бастанд ошиқон донанд ки ёдгори маъшӯқро чаҳ қадар буд ба назд ошиқони кори афтодаи дил ббод дода , халъат бояд ки аз даргоҳи подшоҳ буд агар атлас ва агар гилӣми сиёҳ , ҳамон аҷаби ҳолеи ошиқонро меҳнату давлат чун аз маъшӯқ буд як ранг буду раҳмату лаънат дар канаи муроди ҳам санги вҳзои камоли фии алъшқ .

شاید که تو رموز و اشارات او را نتوانی شنید اما جبرئیل‌صفتی باید تا دزدیده در اسرار کار او نظر کند پس باطن را از آن خبر کند آن یکی در غلبات سکر چون نام او شنیدی صلوات گفتی او در عالم صورت خود را در نظر او داشت و گفت وَیْحَکَ تحفهٔ حضرت او به ما لعنت آمده است و ما از دوستی او آن را به هزار جان در برگرفته‌ایم و ذُلّ بدَل رحمت برگرفته‌ایم چه گویی اگر ترا معشوق بر وجه یادگار گلیمی سیاه فرستد شاید کسی ترا در مقابلهٔ آن تسبیحی دهد و آن از تو بستاند عاشقان دانند که یادگار معشوق را چه قدر بود به نزد عاشقان کار افتادهٔ دل بباد داده، خلعت باید که از درگاه پادشاه بود اگر اطلس و اگر گلیم سیاه، همان عجب حالی عاشقان را محنت و دولت چون از معشوق بود یک رنگ بود و رحمت و لعنت در کنه مراد هم سنگ وَهذا کَمالٌ فی العشق.