Ошиқӣ аз камоли шавқу қалақу зҷрт бар дар сарой маъшӯқ омад ҳалқа бар санадон зад ва дар вела ва ҳайрат афтод бар замираш гузар кард ки агар маъшӯқ гуяд кист чаҳ гӯям агар гӯям манам гуяд туро бо туе ту дар олами мо бор нест ва дар вилояти мо кои рене ва агар гӯям туе гуяд ман дар ҳўдҷи кбрёءи худ мутамаккинам ва аз вуҷӯди ту мустағнии бози шӯ ва дар гудози шӯи мискин то дар зад бар қадами интизори бечорау зор ва шармсор бимонад ва мегуфт :

عاشقی از کمال شوق و قلق و ضجرت بر در سرای معشوق آمد حلقه بر سندان زد و در وله و حیرت افتاد بر ضمیرش گذر کرد که اگر معشوق گوید کیست چه گویم اگر گویم منم گوید ترا با توییِ تو در عالمِ ما بار نیست و در ولایت ما کا رنه و اگر گویم تویی گوید من در هودج کبریاء خود متمکنم و از وجود تو مستغنی باز شو و در گداز شو مسکین تا در زد بر قدم انتظار بیچاره و زار و شرمسار بماند و می‌گفت:

Вхҷлтии ман вуқуфии боби дораам

وَخِجْلَتی مِنْ وَقَوفی بابَ دارِهِم

Вқўли қоӣлҳми ман анати ёрҷл

وَقَولُ قائِلِهِمْ مَنْ اَنْتَ یارَجُلُ

Қиллати алғриби алзии зли алтриқ ба

قُلْتُ الْغَریبُ الذَّی ضَلَّ الطَّریقُ بِه

Форшдўнии Фқди зоқт бе олҳил

فَاَرْشِدُونی فَقَدُ ضاقَتْ بِیَ الحِیلُ

Қолўои ансрФи роҷъолиси алтриқи кзо

قالوا انْصَرِفْ راجِعالَیْسَ الْطَریقُ کَذا

Киеви инсирофии валиевии зкркми шуғл

کَیْفَ انْصِرافی وَلِیْفی ذِکْرِکُمْ شَغَلٌ

Офтоби осмони сулӯку муфаххари ҷумла ӣ салотину мулӯки алайҳи афзали алслўот чун бар дар хилвати хона ӣ инси ошиқон ки аз олам бенишон нишонаст барисед аз қӯти ишқу камоли шавқи хост ки қадам дар наад пайки ҳазрати домани дроъаҳи исматаш тоб дод ва гуфт ҳӯшёр бош сар аз гиребони ишқи бароварда ва аз олам бе нишони маъшӯқ хабар оварда ва гуфта ки агар ғазаб ӯ доғи қаҳр бар нўосии муқаррабони млоءи аъло ки тарози лоиъсўни аллоҳи моомрҳм бар кисват вуҷӯд доранд кашад азуи адл буд ва агар раҳмати иззат ӯ тоҷ бар фарқи мхзўлони ҳазизи суфло ки доғ куллан анҳми ани рбҳми иўмӣзи лмҳҷўбўн . . Брҷбоаҳ вуҷӯд доранд наад азуи фазл буд бе изни дарин боргоҳ дар Марв ва инро бар хилвати хонаи ҳмироء қиёс макун зеро ки маъшӯқ бениёзаст ва бешарик ва беанбоз :

آفتاب آسمان سلوک و مفخر جمله‌ی سلاطین و ملوک عَلَیْهِ اَفْضَلُ الصَلَواتِ چون بر در خلوت خانه‌ی انس عاشقان که از عالم بی‌نشان نشانست برسید از قوت عشق و کمال شوق خواست که قدم در نهد پیک حضرت دامن دِرّاعهٔ عصمتش تاب داد و گفت هوشیار باش سر از گریبان عشق برآورده و از عالم بی‌نشان معشوق خبر آوردهٔ و گفتهٔ که اگر غضب او داغ قهر بر نواصی مقربان مَلَاء اَعْلی که طراز لایَعصونَ اللّهَ مااَمْرَهُم بر کسوت وجود دارند کشد ازو عدل بود و اگر رحمت عزت او تاج بر فرق مخذولان حضیض سفلی که داغ کَلّا اِنَّهُم عَن رَبِهِم یَومَئذٍ لَمَحجوبون.. برجباه وجود دارند نهد ازو فضل بود بی اذن درین بارگاه در مرو و این را بر خلوت خانه حُمَیْراء قیاس مکن زیرا که معشوق بی‌نیاز است و بی‌شریک و بی‌انباز:

Дар олами худ агар маконе созӣ

در عالم خود اگر مکانی سازی

Бихўди шӯйу ббўии худ дрсозӣ

بیخود شوی و ببوی خود درسازی

Беҳтар бошад аз онкӣ аз таннозӣ

بهتر باشد از آنکه از طنازی

Бо ҳастӣ худ ту ишқи камтари бозӣ

با هستی خود تو عشق کمتر بازی

Хуш гуфтааст он азиз шартаст ки :

خوش گفته است آن عزیز شرطست که:

Чун дар ҳарами ишқи даройии аввал

چون در حرم عشق درآیی اول

Зон пеш ки по дарав наҳй сари бунаӣ

زان پیش که پا درو نهی سر بنهی