Ошиқ чун бо хаёли маъшӯқи даст дар камари орад ӯро хилвати хуштар аз суҳбати дарин ҷаҳон ва дар он ҷаҳони дӯзахи беҳтар аз биҳишт , зеро ки дар ҷавори маҳҷӯрони хилвати беҳтар аз он даст диҳад ки дар ҷавори мақбулон ва ин маънии ғӯрӣ азим дорад ба пои илм дар ин Флўот сафар натавон кард ва ба дидаи ақли дарин ҷамол назар натавон кард онкӣ дар сарои маҳҷӯрон дар даргаи асфал ё ҳнон ё ҳнон мегуяд ӯ донад ки дар сродқи оташи нишастан чаҳ роҳат дил дорад дар олами дили худ оташӣ дорад ки нори аллоҳи алмўқдаҳи алтии ттлъи алии алоФӣдаҳ . . Иборат аз онасту оташи дӯзах аз он гризонст ӯро бо он оташ аз оташи дӯзах чаҳ бок :

عاشق چون با خیال معشوق دست در کمر آرد او را خلوت خوشتر از صحبت درین جهان و در آن جهان دوزخ بهتر از بهشت، زیرا که در جوار مهجوران خلوت بهتر از آن دست دهد که در جوار مقبولان و این معنی غوری عظیم دارد به پای علم در این فلوات سفر نتوان کرد و به دیدهٔ عقل درین جمال نظر نتوان کرد آنکه در سرای مهجوران در درگه اسفل یا حنان یا حنان می‌گوید او داند که در سرادق آتش نشستن چه راحت دل دارد در عالم دل خود آتشی دارد که نارُ اللّهِ الموقَدَة التّی تَطَلِّعُ عَلَی الاَفْئِدَة.. عبارت از آنست و آتش دوزخ از آن گریزانست او را با آن آتش از آتش دوزخ چه باک:

Ошиқро аз дӯзахи трсонидни чунон буд ки парвонаи девонаро ба шамъи тхўиФ кардани парвона дар ишқ он мемерад ки якбори оташро дрбргирд ӯро ҳамон бас буд ки як замон оташ шавад агарчӣ замони дигараш аз роҳи хокистарӣ бадар андозанду ном ва нишонаш барандозанд ӯ азин бокӣ надорад :

عاشق را از دوزخ ترسانیدن چنان بود که پروانهٔ دیوانه را به شمع تخویف کردن پروانه در عشق آن می‌میرد که یکبار آتش را دربرگیرد او را همان بس بود که یک زمان آتش شود اگرچه زمان دیگرش از راه خاکستری بدر اندازند و نام و نشانش براندازند او ازین باکی ندارد: