Ишқ чу аз ошиқ ҳар чиз ки ҷузи маъшӯқ буд маҳв кард ӯро фармуд ки акнӯн рӯй бадали биҷҳти худ ору марои ҳазор қиблаи пиндор зеро ки чун фарроши лосоҳти дил аз ғубори ағёр пок кунад султони ало дар вай бекайфиятӣ нузул кунад .

عشق چو از عاشق هر چیز که جز معشوق بود محو کرد او را فرمود که اکنون روی بدل بیجهت خود آر و مرا هزار قبله پندار زیرا که چون فراش لاساحت دل از غبار اغیار پاک کند سلطان الا در وی بی کیفیتی نزول کند.

Ва ин срон маънӣаст ки гуфтаанд ки ошиқ чун дар худ нигарад маъшӯқро бинад ва чун дар маъшӯқ нигарад худро бинад алмؤмни мароаи алмؤмн . Лъмрӣ дар дил чу ӯро ёбии зуди дилро масҷуди худ созу српиш ӯ фурӯди ор ва аз каси боки мадор на бинӣ ки малоикаи маъсӯм чун сари халқи аллоҳи адми алии сӯрата дар одам бидиданд беихтиёр дар рӯй афтоданди ФФъўолаҳи соҷдин .

و این سرّآن معنی است که گفته‌اند که عاشق چون در خود نگرد معشوق را بیند و چون در معشوق نگرد خود را بیند اَلمؤمِنُ مِراةُ المُؤمِنِ. لعمری در دل چو او را یابی زود دل را مسجود خود ساز و سرپیش او فرود آر و از کس باک مدار نه بینی که ملائکهُ معصوم چون سرّ خَلَقَ اللّهُ ادَمَ عَلی صُورَتِهِ در آدم بدیدند بی اختیار در روی افتادند فَفَعُوالَهُ ساجِدینَ.