Қиблаи малоикаи арш буд то одами муҳаррами он дам набӯд , чун сари внФхти фӣаи ман рӯҳӣ зоҳир шуд малик аз олами худ бадв нозир шуд ва дар таҳайюр афтод яъне арш аз олам бенишон нишоне дошт сами астўии алии алърш . . Чун тобиши нури халқи аллоҳи одами алии сӯрата падед омад рӯй бадв овараду сари пеш ӯ бар замини ниҳод зеро ки дарин вуҷӯди ҳам нишоне дид аз олам бенишоне , аммо он нишон аз олами баён буд ва ин нишон аз олами аёну баён дар мақоми аён музмаҳил шавад бал надар шавад . Он яке ки дар он дами срон дам надид рӯй бърш намонад доғи фироқ ваон алейк лаънатӣ . . . Бар ҷабин вақташ ниҳоданд агар дарин вақти ҳазор ҳазор бори сар бар хоки пок ӯ ниҳанд қабул накунад зеро ки он дам ки он дами бадви пайвасти бакории дигар буд бавоситаи илм бар сари ин сар натавонист шуд далел бар сиҳҳати ин сухан онаст ки малоикаро баъд аз он фармон набӯд ба саҷда кардани одам ва агар будӣ қиблаи эшон одам будӣ взлки сари аҷиб .

قبلۀ ملائکه عرش بود تا آدم محرم آن دم نبود، چون سر وَنَفَخْتُ فیهِ مِنْ روُحی ظاهر شد ملک از عالم خود بدو ناظر شد و در تحیر افتاد یعنی عرش از عالم بی نشان نشانی داشت ثَمَّ اسْتَوی عَلَی العَرْشِ.. چون تابش نور خَلَقَ اللّهُ آدَمَ عَلی صوُرَتِهِ پدید آمد روی بدو آورد و سر پیش او بر زمین نهاد زیرا که درین وجود هم نشانی دید از عالم بی نشانی، اما آن نشان از عالم بیان بود و این نشان از عالم عیان و بیان در مقام عیان مضمحل شود بل ندر شود. آن یکی که در آن دم سِرّآن دم ندید روی بعرش نماند داغ فراق وَاِنَّ عَلَیْکَ لَعْنَتی... بر جبین وقتش نهادند اگر درین وقت هزار هزار بار سر بر خاک پاک او نهند قبول نکند زیرا که آن دم که آن دم بدو پیوست بکاری دیگر بود بواسطۀ علم بر سر این سر نتوانست شد دلیل بر صحت این سخن آنست که ملائکه را بعد از آن فرمان نبود به سجده کردن آدم و اگر بودی قبلۀ ایشان آدم بودی وَذلِکَ سِرٌ عَجیبٌ.