Ишқро ақболисту идборӣ , иқболи ишқ дар идбор ошиқаст зеро ки агар ошиқи мқбл буд маъшӯқ дар ҳўдҷи ъзи худаш маскан созад ва бошад ки дар авқоти насими сабои пардаи васл аз пеши ҷамоли барандозаду онгоҳи ишқи савлати худ бар ки ронаду ҳуқуқи давлат аз ки сетанд ишқи мудаббирии талабади рӯзи баргашта ва афтода хоҳад қаъри муродаш дар кушта то савлат худ бирав меронад ва дод худ азу месетанду гоҳяш блтФ мехонду гоҳяш бқҳр меронад гоҳи тирборон бало мекунаду гоҳаши нишонаи меҳнат ва вло месозаду гоҳяш бар сарири иззат май нишонду гоҳяш дар дом меҳнат мекашад :

عشق را اقبالیست و ادباری، اقبال عشق در ادبار عاشقست زیرا که اگر عاشق مقبل بود معشوق در هودج عز خودش مسکن سازد و باشد که در اوقات نسیم صبا پردۀ وصل از پیش جمال براندازد و آنگاه عشق صولت خود بر که راند و حقوق دولت از که ستاند عشق مدبری طلبد روز برگشته و افتاده خواهد قعر مرادش در کشته تا صولت خود برو می‌راند و داد خود ازو می‌ستاند و گاهیش بلطف می‌خواند و گاهیش بقهر می‌راند گاه تیرباران بلا می‌کند و گاهش نشانۀ محنت و ولا می‌سازد و گاهیش بر سریر عزت می‌نشاند و گاهیش در دام محنت می‌کشد: