Агар иқболу идбори ишқ дар мкўну зуҳӯр буд донам ки ишқ дар ҳоли мкўн бо савлаттару боқӯттар буд зеро ки камӣни гоҳ ӯ ҷон ошиқаст чун дар ҷон ниҳон шавад дард биғоит шаваду ?илам бениҳоят гардад ва ин иқбол ишқасту идбори ошиқ ва ин ҳол то онгоҳ буд ки ошиқи зиндаи бҷон буду мутаҳаррики боркон буд чун зндҳбҷонон шавад ва азин мартабаи бргзрд он шавад ишқ рахт барбандад ва ин идбори ишқу иқбол ошиқаст :

اگر اقبال و ادبار عشق در مکوّن و ظهور بود دانم که عشق در حال مکون با صولت تر و باقوت‌تر بود زیرا که کمین گاه او جان عاشق است چون در جان نهان شود درد بیغایت شود و الم بی نهایت گردد و این اقبال عشق است و ادبار عاشق و این حال تا آنگاه بود که عاشق زنده بجان بود و متحرک بارکان بود چون زندهبجانان شود و ازین مرتبه برگذرد آن شود عشق رخت بربندد و این ادبار عشق و اقبال عاشق است: