Ишқ бо кас наёмизад ва дар ҳеҷ чизи нёўизд аммо ошиқ бмъшўқ ниёзмандаст барои дафъи ниёзи худ иҳўми ҳавлаи гирди сродқи ҳасан ӯ гардаду маъшӯқ бо киришмау даллол ва нозаст иҳўми ҳавли ҳасана аммо бнёзмндӣ нигаронаст то бори кор ӯ кашад пас бад-ӣни нисбати сабаби ошиқро маъшӯқ бибояд то аз дар дунё бова боз раҳад вмъшўқро ошиқ бибояд то бори киришмау ноз ӯ кашаду ишқи фориғ аз ниёзи ошиқи внози маъшӯқи ҳамаи муродаши он буд ки сар аз лаҷаи ғайрати براردи внҳнги вор ҳар дуро дркшд то иҷтимои эшон дар ҳавсила ӯ буду тасаввур ифтироқ баруфтад :

عشق با کس نیامیزد و در هیچ چیز نیاویزد اما عاشق بمعشوق نیازمندست برای دفع نیاز خود یَحُومُ حَولَهُ گرد سرادق حسن او گردد و معشوق با کرشمه و دلال و ناز است یَحومُ حَولَ حُسْنِهِ اما بنیازمندی نگرانست تا بار کار او کشد پس بدین نسبت سبب عاشق را معشوق بباید تا از در دنیا باو باز رهد ومعشوق را عاشق بباید تا بار کرشمه و ناز او کشد و عشق فارغ از نیاز عاشق وناز معشوق همۀ مرادش آن بود که سر از لجۀ غیرت برآرد ونهنگ وار هر دو را درکشد تا اجتماع ایشان در حوصلۀ او بود و تصور افتراق برافتد: