Ишқ оташаст алъшқи аввалаи нори воўстаҳи нори вохраҳи нор : инси ман ҷониби алтўр норо . . эй нори қалбаи қдоҳтрқти сбҳоти виҷҳаи конӯн ӯ дили ошиқу ҳизум ӯ вуҷӯди ошиқ , вқўдҳои аннос . Оташи афрӯз ӯ даллоли внозу ғанҷи маъшӯқ , ончии ошиқ бар дар маъшӯқ ҳозир шавад ва ё маъшӯқи бъошқ , дар он баромадани мурод ишқаст на бар омадани муроди эшон агар ӯ дар назари ин даллоли нозу киришмаи биафзояд ӯ шуълаи босмони расонад ва худ лиззат ӯ даронаст ва агар ин дар ҳузури он ниёзу аҷзу мустамандии намояд ӯ ҷаҳонӣ бигираду хароб ӯ даринаст ва ин аз камол ӯст ки дидаи илми ҷамоли ин ҳол набинад зеро ки дар бдоити илми бадви роҳи наёбад ӯро мункир гардад ва ӯ бидон маъзӯраст зеро ки ин таъаллуқ бзўқ дорад ва ӯро бидон роҳ нест зеро ки ӯ зарурӣаст на иктисобӣ ва ӯ боктсоб ҳосил нашавад чун бахуд ҳосил шуд маҳал зарурат бисӯзад , пас инро бо ӯ ҳеҷ муносибатӣ набӯд :

عشق آتشست اَلْعِشقُ اَوَّلُهُ نارٌ وَاَوسَطُهُ نارٌ وَاخِرُهُ نارٌ: انَسَ مِنْ جانِبِ الطّورِ ناراً.. اَی نارُ قَلبِهِ قَدِاحْتَرَقَت سُبُحاتُ وَجهِهِ کانون او دل عاشق و هیزم او وجود عاشق، وَقودُهَا الناسُ. آتش افروز او دلال وناز و غنج معشوق، آنچه عاشق بر در معشوق حاضر شود و یا معشوق بعاشق، در آن برآمدن مراد عشق است نه بر آمدن مراد ایشان اگر او در نظر این دلال ناز و کرشمه بیفزاید او شعله بآسمان رساند و خود لذت او درآنست و اگر این در حضور آن نیاز و عجز و مستمندی نماید او جهانی بگیرد و خراب او درین است و این از کمال اوست که دیدۀ علم جمال این حال نبیند زیرا که در بدایت علم بدو راه نیابد او را منکر گردد و او بدان معذور است زیرا که این تعلق بذوق دارد و او را بدان راه نیست زیرا که او ضروریست نه اکتسابی و او باکتساب حاصل نشود چون بخود حاصل شد محل ضرورت بسوزد، پس این را با او هیچ مناسبتی نبود: