Кори ишқи онгоҳ тамом шавад ки ошиқ маъшӯқ шаваду варақи бигардад беонкӣ аз ишқи ошиқ чизе бакоҳад ё дар ҳасани маъшӯқи чизеи биафзояд зеро ки ҳасани маъшӯқро лозима вуҷӯдаст заволи он бо бқоءи зот ӯ мумтанеъ буду ишқ дар ошиқ агарчӣ зоядаст бар вуҷӯд ӯ ва аз хориҷи дарав омадааст аммо бқўти ҳасани маъшӯқ ки зриъаҳ ӯст авсоф ӯро дар худ музмаҳил гардонидаасту биҷои худ ҳамаи худ собит шуда ва чун ошиқ маъшӯқ шавад ҳар оинаи маъшӯқ ошиқ шавад бе онкии васл ӯ азу нақл кунаду бад-ӣни пайвандад эй дарвеш агар дидаи ниҳони байн бгшоӣӣ бибинӣ ки ишқу ошиқу маъшӯқ ҳар се якеаст ва ин асл бешбҳтӣ ва шаккӣаст шайхи аўҳдолдин кирмонӣ гуяд :

کار عشق آنگاه تمام شود که عاشق معشوق شود و ورق بگردد بی آنکه از عشق عاشق چیزی بکاهد یا در حسن معشوق چیزی بیفزاید زیرا که حسن معشوق را لازمه وجودست زوال آن با بقاء ذات او ممتنع بود و عشق در عاشق اگرچه زایدست بر وجود او و از خارج درو آمده است اما بقوت حسن معشوق که ذریعۀ اوست اوصاف او را در خود مضمحل گردانیده است و بجای خود همه خود ثابت شده و چون عاشق معشوق شود هر آینه معشوق عاشق شود بی آنکه وصل او ازو نقل کند و بدین پیوندد ای درویش اگر دیدۀ نهان بین بگشائی ببینی که عشق و عاشق و معشوق هر سه یکی است و این اصل بی شبهتی و شکی است شیخ اوحدالدین کرمانی گوید: