эй бародари мақоми фироқ мақом интизораст ва дарин роҳи чашми доштан барои ҳусӯли маъшӯқ дар олам худ ширкаст ӯро чашм бар ҳам май бояд ниҳод ва дар худ талаб карду бёФт тараб кард ки ӯ ҳамеша ҳосиласту шабаҳати азин асл зоиласт эй азиз ҳастӣ ӯ дрнистии ту ҷамол менамояду нестии дртў аслӣасту ҷавҳарӣ ки ту босли худ туоне бтбъи бози шӯ то ҳамеша воҷид бошӣ . эй дарвеши тоби офтоби қадам ҳамеша бар адам тобандааст ин зарроти вуҷӯд ки бшҳўд ӯ ҳосиланд сар аз зўоиаҳи адам барзадаанду азу бақо ёфта , аҷаби мкўни зарроти бғрўби офтоб муҳаққиқ мешаваду зуҳӯрашони бтлўъ ӯ аммо ин заррот ки тоби офтоби шуҳуд ӯ аз уфуқи қадам тобандаасту лами изли поянда :

ای برادر مقام فراق مقام انتظارست و درین راه چشم داشتن برای حصول معشوق در عالم خود شرکست او را چشم بر هم می‌باید نهاد و در خود طلب کرد و بیافت طرب کرد که او همیشه حاصل است و شبهت ازین اصل زایل است ای عزیز هستی او درنیستی تو جمال مینماید و نیستی درتو اصلی است و جوهری که تو باصل خود توانی بطبع باز شو تا همیشه واجد باشی. ای درویش تاب آفتاب قدم همیشه بر عدم تابنده است این ذرات وجود که بشهود او حاصلند سر از زوایۀ عدم برزده‌اند و ازو بقا یافته، عجب مکون ذرات بغروب آفتاب محقق می‌شود و ظهورشان بطلوع او اما این ذرات که تاب آفتاب شهود او از افق قدم تابنده است و لم یزل پاینده: