Агар ишқ балост ва дар ваии басии ъност аммо қӯт ӯ аз ҷафост он ҷафо ки маъшӯқ бар ошиқ кунад чун бҳқиқти бенгарӣ он ҷафо аз маъшӯқ барои талаб вафост зеро ки дар мақоми фироқи мақом кардан ва дар паии худии ором кардани касрат ва дўӣӣаст ӯ мехоҳад то касрату дўӣии ошиқи бўҳдт ва икибоз ояд ва дар паии он пайвандӣ падед шавад эй азизи ҷанги маъшӯқи сулҳомез буду сулҳ ӯ ҷангомез то талаб муаййид шаваду ишқ мؤкд гардаду ошиқони кори афтодаи дил ббод дода донанд ки дар абтдоءи ишқи ҷангу итобу киришмау ноз буд то ишқ муҳкам гардад ва дар миёнаи иртикоби ихтор ва нотарсидан аз ҳалоку талафи мҳҷаҳ рӯй намояди вдри охири сукӯн беҳаракат ва скўтбӣ гуфту интизории ҷуст бҳосл омаду ончии дарин маротиб гуфтаанд бад-ӣн қарибаст :

اگر عشق بلاست و در وی بسی عناست اما قوت او از جفاست آن جفا که معشوق بر عاشق کند چون بحقیقت بنگری آن جفا از معشوق برای طلب وفاست زیرا که در مقام فراق مقام کردن و در پی خودی آرام کردن کثرت و دوئی است او می‌خواهد تا کثرت و دوئی عاشق بوحدت و یکیباز آید و در پی آن پیوندی پدید شود ای عزیز جنگ معشوق صلح آمیز بود و صلح او جنگ آمیز تا طلب مؤید شود و عشق مؤکد گردد و عاشقان کار افتادۀ دل بباد داده دانند که در ابتداء عشق جنگ و عتاب و کرشمه و ناز بود تا عشق محکم گردد و در میانۀ ارتکاب اخطار و ناترسیدن از هلاک و تلف مهجه روی نماید ودر آخر سکون بی حرکت و سکوتبی گفت و انتظاری جست بحاصل آمد و آنچه درین مراتب گفته‌اند بدین قریب است:

Вуруди сами қсўди сами шуҳуди сами вуҷӯди сами хумуд чунонкӣ гуфтаанд :

وُرودُ ثُم قُصودٌ ثُمّ شُهودٌ ثُمّ وُجودٌ ثُمّ خُمودٌ چنانکه گفته‌اند: