Мансури мағрибӣ ки дар фиқҳ номӣ дошт ва аз олам бенишоне нишоне гуфт рӯзӣ ба қабӣлаи расидам аз қабоили араби ҷавонии бохдии мқмру хаттии мънбри маро даъват кард чун моида ҳозир карданд ҷавони басӯии хайма нигоҳ карду наъраи бузад ва биҳуш шуду забонаш аз гуфт хомӯш шуд чун бҳўшбоз омад дар хурӯш омад аз ҳол ӯ пурсидам гуфтанд дар он хайма маъшӯқ ӯст дарин ҳоли ғубори доман ӯ гиребони ҷонаш гирифтаасту басӯии олам бихўдӣ мекашад бидид биҳуш шуд ва чунин хомӯш шуд гуфт аз камоли марҳамат бар дар хаймаи дилрабои ҷони афзой ӯ гузар кардам ва гуфтам бҳрмти он назар ки шуморо дар кор даравишонаст ки он хастаи зарбати фироқро шарбат васл чашонӣ ва он бемори иллати бимродиро бмроди расонӣ аз варои ҳиҷоби ҷўобдод ва гуфт ё салими алқлби ҳўи лоитиқи шуҳуди ғубори зайлии ФкиФи итиқи суҳбатии аўӣӣ ӯ тоқат дидани ғуборӣ аз домани ман нмидорд ӯро тоқати ҷамоли ман кӣ буд .

منصور مغربی که در فقه نامی داشت و از عالم بی نشانی نشانی گفت روزی به قبیلۀ رسیدم از قبایل عرب جوانی باخدی مقمّر و خطی معنبر مرا دعوت کرد چون مائده حاضر کردند جوان بسوی خیمه نگاه کرد و نعرۀ بزد و بیهوش شد و زبانش از گفت خاموش شد چون بهوشباز آمد در خروش آمد از حال او پرسیدم گفتند در آن خیمه معشوق اوست درین حال غبار دامن او گریبان جانش گرفته است و بسوی عالم بیخودی می‌کشد بدید بیهوش شد و چنین خاموش شد گفت از کمال مرحمت بر در خیمۀ دلربای جان افزای او گذر کردم و گفتم بحرمت آن نظر که شما را در کار درویشان است که آن خسته ضربت فراق را شربت وصل چشانی و آن بیمار علت بیمرادی را بمراد رسانی از ورای حجاب جوابداد و گفت یا سَلیمَ الْقَلبِ هُوَ لایُطیقُ شُهودَ غُبارِ ذَیْلی فَکَیْفَ یُطیقُ صُحْبَتی اوئی او طاقت دیدن غباری از دامن من نمیدارد او را طاقت جمال من کی بود.