Онкӣ дар ишқ , маъшӯқро барои худ хоҳад ; қабулу раду қабзу басту скру сҳўу фаноу бақоу ғайбату ҳузуру зуҳӯру сбўр ва стару таҷаллӣу ҳузну сарвару мкўну зуҳӯр дар олам ӯ сари азу бар зананд ва ӯро даҳ умри Нӯҳ ба сар ояд ва ин манозил ҳануз ба пой ӯ қатъ нашуда бошаду ҳақи ҳеҷ манзилӣ нагузорда бошад ва ба ҳақиқат то ҳақи манзилӣ гузорда нашавад ба манзилӣ дигар набӯд ва ӯ аз асрор огоҳ набӯд пас бечора ҳамеша дар роҳ буду пайваста бар гузаргоҳ ; ҳарчӣ аз уфуқ ҳастӣ падед меояд ӯ аз камоли ҳайрати чанг дар ӯ мезанад ҳозо рабӣ мегуяд . Бози онкии худро барои маъшӯқ хоҳад ин аздод аз роҳ ӯ бархезанд ва ба ҳеҷ ҳол дар дид вақт ӯ дрнёўизнд ӯро бадв гузоранду зимоми умӯр ӯ бадв супоранд зеро ки мубтадӣ роҳ ишқасту толиб мақом сидқаст ҳануз аз вуҷӯди қатра насохтааст ва дар баҳр ғайб нияндохта ҳануз вай дар назар ӯст агарчӣ ба сӯии олами ваҳдат сафар ӯст бешак ҳануз пайдост агарчӣ шайдост ҳамоно дар намозаст ки забон мсأлтш дарозаст ҳануз дар рукӯъаст ки дар талаб бо хашяту хузўъ ва хушўъаст ҳануз бандааст агарчӣ худро бар дар афкандааст аҷаби азин дард наме коҳад ки худро барои ӯ мехоҳад аз барои ин ?илам наме гудозад ки мехоҳад ки бо ӯ созад . Ва аммо онкӣ аз дархост бархест дар Фноءи дувум ӯро мақар шавад ва аз худ ва ғайрихуд бехабар шавад бқоء ӯ бадв буду назари сараш аз ӯ давр буд бадви ҳозир буду бадви нозир буд ӯ басари авқоти ҷалоли қариб буду кораши баси аҷиб буд идроки мақом ӯ аз идроки уқули баъӣд буд шоҳ буд агарчӣ дар зумраи убайд буд ва ин дар мақоми Фноء сеюм бошад чунонкӣ гуфтаанд :

آنکه در عشق، معشوق را برای خود خواهد؛ قبول و ردّ و قبض و بسط و سکر و صحو و فنا و بقا و غیبت و حضور و ظهور و ثبور و ستر و تجلی و حزن و سُرور و مکون و ظهور در عالم او سر ازو بر زنند و او را ده عمر نوح به سر آید و این منازل هنوز به پای او قطع نشده باشد و حق هیچ منزلی نگذارده باشد و به حقیقت تا حق منزلی گذارده نشود به منزلی دیگر نبود و او از اسرار آگاه نبود پس بیچاره همیشه در راه بود و پیوسته بر گذرگاه؛ هرچه از افق هستی پدید می‌آید او از کمال حیرت چنگ در او میزند هذا رَبّی می‌گوید. باز آنکه خود را برای معشوق خواهد این اضداد از راه او برخیزند و به هیچ حال در دید وقت او درنیاویزند او را بدو گذارند و زمام امور او بدو سپارند زیرا که مبتدی راه عشقست و طالب مقام صدقست هنوز از وجود قطرهٔ نساخته است و در بحر غیب نینداخته هنوز وی در نظر اوست اگرچه به سوی عالم وحدت سفر اوست بی شک هنوز پیداست اگرچه شیداست همانا در نمازست که زبان مسألتش درازست هنوز در رکوعست که در طلب با خشیت و خضوع و خشوعست هنوز بنده است اگرچه خود را بر در افکنده است عجب ازین درد نمی‌کاهد که خود را برای او می‌خواهد از برای این الم نمی‌گدازد که می‌خواهد که با او سازد. و اما آنکه از درخواست برخاست در فناء دوم او را مقر شود و از خود و غیرخود بی‌خبر شود بقاء او بدو بود و نظر سرش از او دور بود بدو حاضر بود و بدو ناظر بود او بسر اوقات جلال قریب بود و کارش بس عجیب بود ادراک مقام او از ادراک عقول بعید بود شاه بود اگرچه در زمرهٔ عبید بود و این در مقام فناء سوم باشد چنانکه گفته‌اند:

Ҳаким гуяд яқини дон ки ту ӯ набошӣ валикин чун ту дар миён набошӣ ту ӯе .

حکیم گوید یقین دان که تو او نباشی ولیکن چون تو در میان نباشی تو اویی.