Одамии зодро ҳамин саодати бас буд ки дар маҳбӯбии пеш буд иҳбҳм дар уқул собитаст ки қӯти фоиларо қӯти қобилаи ишқ зиёдатаст зеро ки дар интизор зуҳӯр ӯст ва ӯ ҷузи бҳнгоми маълуми худ сар аз болини фитрати брнёрд ва ин сиррӣ азимаст бзўқ маълум шавад ончӣ гӯйанд ошиқи ҷамоли талабад то дар кор ояд ростаст аммо бҳқиқти ҷамоли ошиқи талабад то дар гуфтан асрор ояд канти кнзои мхФёи лами аърФи Фоҳббти ани аърФи сари ин маънӣаст :

آدمی زاد را همین سعادت بس بود که در محبوبی پیش بود یُحِبُّهم در عقول ثابت است که قوّت فاعله را قوت قابلۀ عشق زیادت است زیرا که در انتظار ظهور اوست و او جز بهنگام معلوم خود سر از بالین فطرت برنیارد و این سری عظیم است بذوق معلوم شود آنچه گویند عاشق جمال طلبد تا در کار آید راستست اما بحقیقت جمال عاشق طلبد تا در گفتن اسرار آید کُنْتُ کَنْزاً مَخْفیاً لَمْ اُعْرَفْ فَاَحْبَبتُ اَنْ اُعْرَفْ سرّ این معنی است: