Ошиқи натавонад аз ғлботи ишқ ки бадал ҳаст аз маъшӯқи брондишд зеро ки дили оташкадаи исти хароб дар ваии маҳбӯб чаҳ кунад дили шоҳид ки маҳал маърифат шавад марказ муҳаббат гардад аммо бҳқиқти сродқи иззати маҳбӯб дар вай нагунҷад ва ин сарро мизони уқули башарии брнснҷди влкни исънии қалби абдии алмؤмн биқин бидон ки номутаноҳӣ дар мутаноҳӣ нагунҷад аммо чун шуълаи оташи ишқи мосўии алмъшўқро дар бриқи ҳариқ худ бисӯзад ончӣ монад маъшӯқ буду мисолаш чунон бошад ки ончӣ дар оина падед ояд агарчӣ зоҳири байнони онро дар оина пиндоранд дар оина набошад аммо намояди ончӣ дар дилӣ талабанд ки бмсқлаҳи қазои занги табиат аз ваии задуда буд ӯ буд аммо оина аз куҷоу айн аз куҷо балки айн аз куҷоу акс аз куҷо :

عاشق نتواند از غلبات عشق که بدل هست از معشوق براندیشد زیرا که دل آتشکده‌ایست خراب در وی محبوب چه کند دل شاهد که محل معرفت شود مرکز محبت گردد اما بحقیقت سرادق عزت محبوب در وی نگنجد و این سر را میزان عقول بشری برنسنجد ولکنْ یَسَعُنی قَلْبُ عَبدیَ الْمُؤمِنِ بیقین بدان که نامتناهی در متناهی نگنجد اما چون شعلۀ آتش عشق ماسِویَ الْمَعشوق را در بریق حریق خود بسوزد آنچه ماند معشوق بود و مثالش چنان باشد که آنچه در آینه پدید آید اگرچه ظاهر بینان آن را در آینه پندارند در آینه نباشد اما نماید آنچه در دلی طلبند که بمصقلۀ قضا زنگ طبیعت از وی زدوده بود او بود اما آینه از کجا و عین از کجا بلکه عین از کجا و عکس از کجا: