Дар ибтидо ошиқ бигуфту гӯии даройади пас дар ҷуст ва ҷӯй ояд пас дил аз худ бакулӣ баргираду парвона вор хоҳад ки дар пеш ӯ мерад яъне аввали зокир буд пас толиб шавад пас ишқ бирав ғолиб шавад ӣнҷо зикр ҳастӣ буду талаби нестӣ , дарин мақом ҳастӣ роҳи бўдўи нестии пешгоҳ аммо на он нестӣ ки маҳрӯмӣ ном ӯст он нестӣ ки ҳама ҳастиҳо ғулом ӯст аммо бнсбтии дигар ва ин машҳураст ки ҳастӣ роҳасту нестии манзили чунонкии он муҳаққиқи дақиқ алнзр гуфтааст :

در ابتدا عاشق بگفت و گوی درآید پس در جست و جوی آید پس دل از خود بکلی برگیرد و پروانه وار خواهد که در پیش او میرد یعنی اول ذاکر بود پس طالب شود پس عشق برو غالب شود اینجا ذکر هستی بود و طلب نیستی، درین مقام هستی راه بودو نیستی پیشگاه اما نه آن نیستی که محرومی نام اوست آن نیستی که همه هستی‌ها غلام اوست اما بنسبتی دیگر و این مشهور است که هستی راه است و نیستی منزل چنانکه آن محقق دقیق النظر گفته است: