Фирори ошиқ аз маъшӯқ дар камоли ишқ аз онаст ки висол корӣаст бурун аз ҳад ӯ чунонкии ?илами муфрат мӯҷиб ҳалокаст лиззати муфрати ҳам мӯҷиб ҳалокаст балки айни ҳалоки ҷаълаи дкоўхри Мӯсои съқо . . Волсъқи аламути бъинаҳи бъзаҳи аллоҳ ки агар дар дори ҷалол дар авони висоли ҳеҷ аз қӯти башарияти дрўослон боқӣ бошад баъдам сарф уфтад чунонкии исми вуҷӯд бар эшон мумтанеъ уфтаду мустаҳил балки бҳкми ваъдаи содиқи алўъд аз худ фонии шўндўи бадв боқӣ гирданд то он ҷамол дида шавад аввали нури он ҷамол дида шавад пас ҷамоли он нур дида шавад :

فرار عاشق از معشوق در کمال عشق از آنست که وصال کاریست برون از حد او چنانکه الم مفرط موجب هلاکست لذت مفرط هم موجب هلاک است بلکه عین هلاک جَعَلَهُ دَکَّاوَخَرَّ موسی صَعقا.. وَالصَّعِقَ الموتُ بِعَیْنِهِ بِعِزَّة اللّه که اگر در دار جلال در اوان وصال هیچ از قوت بشریت درواصلان باقی باشد بعدم صرف افتد چنانکه اسم وجود بر ایشان ممتنع افتد و مستحیل بلکه بحکم وعدۀ صادق الوعد از خود فانی شوندو بدو باقی گردند تا آن جمال دیده شود اول نور آن جمال دیده شود پس جمال آن نور دیده شود:

эй дарвеши чунонкии ошиқро тани дарме бояд дод бдончҳдри партави нури маъшӯқ аз ҳастӣ сафар кунад ва дар нестӣ мустақар кунад маъшӯқро ҳам розӣ май бояд буд бидонча ошиқи бҳстӣ ӯ ҳаст шаваду бшроби мушоҳида ӯ маст шавад чунонкии маъшӯқро май бояд ки ошиқи худро худ набӯд ошиқро ҳам май бояд ки бо аўӣӣ ӯ ӯ бошад ҳослтои қӯти ишқи азўҷўди ошиқ қӯт насозад ӯро бакулӣ қабул накунаду қобил вусӯл накунад чун аўӣӣ ӯро барандохтанд ва аз нестӣ ӯ қӯт сохтанд ҳаргоҳаш ки талаб кунад дар худаш ёбад то ин камол ҳосил нашавад аз ӯ гурезон буд эй бародари ҳақиқат ошиқ донад ки наҳанги ишқ аз вуҷӯд ӯ чаҳ дрмикшд ва аз аўӣӣ ӯ чаҳ ҷудо мекунад лои илоҳи алои аллоҳи ҷунайд дар авони ғайбат аз худ гуфтӣ ман абтлоӣии бки марои бтў ки мубтало кард чун аз ғайбат бҳзўр омадӣ ва аз олами худ дар карон нур омадӣ гуфтӣ заданеи фии блоӣии гоҳи ин ханҷар ояд ӯ ниёаму гоҳ ӯ мурғ ва ин дом ,

ای درویش چنانکه عاشق را تن درمی‌باید داد بدانچهدر پرتو نور معشوق از هستی سفر کند و در نیستی مستقر کند معشوق را هم راضی می‌باید بود بدانچه عاشق بهستی او هست شود و بشراب مشاهدۀ او مست شود چنانکه معشوق را می‌باید که عاشق خود را خود نبود عاشق را هم می‌باید که با اوئی او او باشد حاصلتا قوت عشق ازوجود عاشق قوت نسازد او را بکلی قبول نکند و قابل وصول نکند چون اوئی او را برانداختند و از نیستی او قوت ساختند هرگاهش که طلب کند در خودش یابد تا این کمال حاصل نشود از او گریزان بود ای برادر حقیقت عاشق داند که نهنگ عشق از وجود او چه درمیکشد و از اوئی او چه جدا میکند لا اله الا اللّه جنید در اوان غیبت از خود گفتی مَنِ ابتلائی بِکَ مرا بتو که مبتلا کرد چون از غیبت بحضور آمدی و از عالم خود در کران نور آمدی گفتی زِدْنی فی بَلائی گاه این خنجر آید او نیام و گاه او مرغ و این دام،