Ишқ онаст ки дар конӯни дил макнунаст зуҳӯраш бишуниду сафи маъшӯқ буд ё бидид ҷамолаш ва аз онаст ки дил аз дарду вҷъу эҳтироқ дар нолш бошад доимо зеро ки оташи зоҳири арқони сӯзад ва ин оташи ҷони сӯзад ҳамоно нори аллоҳи алмўқдаҳи алтии ттлъи алии алأФӣдаҳи иборати азин оташ буду мисол ӯ дар эътиқод азоб гӯраст мурда дар азоби гӯри мтأлму сӯхтау мтўҷъу дардманд ,у оташу зарби падед на ҳамчунин дарду вҷъу тأлму эҳтироқи ишқи мавҷӯду асбоби он нопидо , ошиқи бихўоб ва беқарор ва беором менолад ва май зоради халқи бихбри намаки маломат бар ҷароҳат ӯ мепошанд ва дар ҳангоми сӯзиш ӯ хомӯш мебошанд ва бидон роҳ набаранд аҷаб тар онаст ки маъшӯқ гуяд давр бош :

عشق آنست که در کانون دل مکنون است ظهورش بشنید و صف معشوق بود یا بدید جمالش و از آن است که دل از درد و وجع و احتراق در نالش باشد دایماً زیرا که آتش ظاهر ارکان سوزد و این آتش جان سوزد همانا نارُ اللّهِ المُوقَدَةُ الّتی تَطَلِعُ عَلَی الْأفئِدةِ عبارت ازین آتش بود و مثال او در اعتقاد عذاب گورست مرده در عذاب گور متألم و سوخته و متوجع و دردمند، و آتش و ضرب پدید نه همچنین درد و وجع و تألم و احتراق عشق موجود و اسباب آن ناپیدا، عاشق بیخواب و بی قرار و بی‌آرام می‌نالد و می‌زارد خلق بیخبر نمک ملامت بر جراحت او می‌پاشند و در هنگام سوزش او خاموش می‌باشند و بدان راه نبرند عجب تر آنست که معشوق گوید دور باش:

Ҳар оинаи бечораро сабри пеша бояд кард ва худро зери теша бояд кард то ончӣ аз аҳком ишқ бирав равад бе ӯ буд то ӯро млўм ва хоср набӯд мегуяд :

هر آینه بیچاره را صبر پیشه باید کرد و خود را زیر تیشه باید کرد تا آنچه از احکام عشق برو رود بی او بود تا او را ملوم و خاسر نبود می‌گوید: