Ҳавво чу дид эминии роҳу рафъи манъ

حوا چو دید ایمنی راه و رفع منع

Бовар шудаш бихӯрад аз он ва надид азо

باور شدش بخورد از آن و ندید اذا

Омад ба назд одам ва гуфт эй сафии ҳақ

آمد به نزد آدم و گفت ای صفی حق

Гардид он дарахти маро ва туро раво

گردید آن درخت مرا و تو را روا

Аз баҳри имтиҳон ба сӯии он шаҷар рӯем

از بهر امتحان به سوی آن شجر رویم

То зини қазия рафъ шавад пардаи хафо

تا زین قضیه رفع شود پرده خفا

Рафтам басӯии он ман ва хӯрдам аз он барӣ

رفتم بسوی آن من و خوردم از آن بری

Не манъ дидам аз кас ва не ёфтам азо

نی منع دیدم از کس و نی یافتم اذا

Одам фиреб хӯрд ва дар оварад дар хаёл

آدم فریب خورد و در آورد در خیال

Кӯро аз он дарахт насибӣаст би‏ъно

کو را از آن درخت نصیبی است بی‏عنا

Кард иҷтиҳод ва буд хатои иҷтиҳод ӯ

کرد اجتهاد و بود خطا اجتهاد او

Манъӣ надид кард гумон шуд магари раво

منعی ندید کرد گمان شد مگر روا

Дастӣ дароз кард ба сӯии дарахти илм

دستی دراز کرد به سوی درخت علم

Илмӣ ки буд хоссаи авлоди мстФо

علمی که بود خاصه اولاد مصطفا

Чун барграфт самарӣ хӯрд аз он барӣ

چون برگرفت ثمری خورد از آن بری

Дар хеш дид зли злли хории хато

در خویش دید ذلّ زلل خواری خطا

Он ҳалае ки дошт бабр рафт аз буриш

آن حله ‏ای که داشت ببر رفت از برش

Урён шуд аз либоси каромати бики адо

عریان شد از لباس کرامت بیک ادا

Гар мунтаҳӣ шудӣ зи шаҷар мунтаҳӣ шудӣ

گر منتهی شدی ز شجر منتهی شدی

Сад раҳаш набӯд ба ҷузи сидраи мунтаҳӣ

سدّ رهش نبود به جز سِدرِهِ منتهی