Чун навбати вуҷӯд ба абадон мо расед

چون نوبت وجود به ابدان ما رسید

Ин кори зи офариниш одам шуд ибтидо

این کار ز آفرینش آدم شد ابتدا

Парвардгори сӯии малоик хитоб кард :

پروردگار سوی ملائک خطاب کرد:

Хоҳам яке Халифа кунам дар замин ба по

خواهم یکی خلیفه کنم در زمین به پا

Гуфтанд эй алӣами ҳакими бузургвор

گفتند ای علیم حکیم بزرگوار

Тасбеҳ мекунем туро субҳу шоми мо

تسبیح می‏کنیم تو را صبح و شام ما

Дар халқ одамаст чаҳ ҳикмат ки дар замин

در خلق آدم است چه حکمت که در زمین

Кораш ба ҷузи фасод нау резиши дамо

کارش به جز فساد نه و ریزش دما

Гуфто ки эътироз , шуморо нми‏рсд

گفتا که اعتراض، شما را نمی‏رسد

Ҷузи мо хабар надорад аз асрори кори мо

جز ما خبر ندارد از اسرار کار ما

Муштии зи хоки сӯй ман оред аз замин

مشتی ز خاک سوی من آرید از زمین

То зи об ва гул кунам ҷасади одамӣ ба по

تا ز آب و گل کنم جسد آدمی به پا

Рафтанди сӯии хоку рабуданд аз он кафӣ

رفتند سوی خاک و ربودند از آن کفی

Бо гиру дору меҳнат ва бо чанд моҷаро

با گیر و دار و محنت و با چند ماجرا

Кардаш ба дасти хеши чиҳил субҳдами хамир

کردش به دست خویش چهل صبحدم خمیر

То қобил ҳаёт шуду маскани қуво

تا قابل حیات شد و مسکن قوا

Қолаб чу шуд тамом ва дар ӯ нафх рӯҳ шуд

قالب چو شد تمام و در او نفخ روح شد

Зад атсае ва гуфт : лаки алҳмди рбно !

زد عطسه‌‏ای و گفت: لک الحمد ربنا!