Тавон дидани з рӯй перҳан чун гули сафояш ро

توان دیدن ز روی پیرهن چون گل صفایش را

Насимӣ во кунад чун ғунчагар банди қабояш ро

نسیمی وا کند چون غنچه گر بندد قبایش را

Ба ҷузи ойӣна каз акс ҷамол ӯст мустағнӣ

به‌جز آیینه کز عکس جمال اوست مستغنی

Касе дигар дар ин сӯрат надорад рӯнамояш ро

کسی دیگر در این صورت ندارد رونمایش را

зи хӯни ним ранги дидаи гулгун ме тавон кардан

ز خون نیم‌رنگ دیده گلگون می‌توان کردن

Кафи пое ки май бастам ба хӯни дили ҳинояш ро

کف پایی که می‌بستم به خون دل حنایش را

Қадам ҳар гуҳ наад бар чашмами он нозуки бадани тарсам

قدم هر گه نهد بر چشمم آن نازک بدن ترسم

Ки ногуҳи хори мижгонами намояди ранҷаи поиш ро

که ناگه خار مژگانم نماید رنجه پایش را

Дил аз каф дода гардидам басӣ дар олами бениш

دل از کف داده گردیدم بسی در عالم بینش

Чу нури мардумак то ёфтам дар дидаи ҷояш ро

چو نور مردمک تا یافتم در دیده جایش را

Ду оламро намебозад ба як ?имаии абрӯе

دو عالم را نمی‌بازد به یک ایمای ابرویی

Баробар чун кунам бо ҳотами тои гадояш ро

برابر چون کنم با حاتم طایی گدایش را

зи баси хуштар буд ҳар узваш аз узв дигар хоҳам

ز بس خوش‌تر بود هر عضوش از عضو دگر خواهم

Ки по то сар балогардон шавам сар то ба поиш ро

که پا تا سر بلاگردان شوم سر تا به پایش را

Макун манъи дили худ аз фиғони қассоб дар роҳаш

مکن منع دل خود از فغان قصاب در راهش

Ҷарас кӣ метавонад доштани пинҳони садояш ро

جرس کی می‌تواند داشتن پنهان صدایش را