Қӯтӣ на дар тани ман на туоне монда буд

قوّتی نه در تن من نه توانی مانده بود

Кофарамгар бе ту дар ҷисмами равонии монда буд

کافرم گر بی تو در جسمم روانی مانده بود

То чу шоҳин назар кардӣ сафар аз дида ам

تا چو شاهین نظر کردی سفر از دیده‌ام

Бе ту мижгонами тиҳӣ чун ошёнии монда буд

بی تو مژگانم تهی چون آشیانی مانده بود

То ба тўФи Машҳад аз чашмам наҳодӣ пои бурун

تا به طوف مشهد از چشمم نهادی پا برون

Ҷӯйбори дида бе сарви равонии монда буд

جویبار دیده بی سرو روانی مانده بود

Рӯ ба ҳар манзил ки мерафтӣ дили ғам дида ам

رو به هر منزل که می‌رفتی دل غمدیده‌ام

Бар сари фарсанг чун санги нишонеи монда буд

بر سر فرسنگ چون سنگ نشانی مانده بود

Орзӯе буд каз шавқи ҷамолати доштам

آرزویی بود کز شوق جمالت داشتم

Бевисолат дар танамгар ним ҷонии монда буд

بی وصالت در تنم گر نیم جانی مانده بود

Буд баҳри онкӣ ба гӯям дуои давлатат

بود بهر آنکه به گویم دعای دولتت

Гар ба комами шоми ҳиҷронати забонии монда буд

گر به کامم شام هجرانت زبانی مانده بود

Дар раҳати манзил ба манзили дидаи пари ҳасратам

در رهت منزل به منزل دیدهٔ پر حسرتم

Ҳар қадам чун нақши пои корвонии монда буд

هر قدم چون نقش پای کاروانی مانده بود

Дар рикобат буд сабру ақлу ҳушу ҷону дил

در رکابت بود صبر و عقل و هوش و جان و دل

Пайкарами барҷо чу мушти устихонии монда буд

پیکرم برجا چو مشت استخوانی مانده بود

Бе ту эй хуршеди олам тоб омад бар серум

بی تو ای خورشید عالمتاب آمد بر سرم

Ончӣ аз рӯзи ҷудои достонии монда буд

آنچه از روز جدایی داستانی مانده بود

Сӯрати аҳволи қассоб аз ки май парастӣ ки чист

صورت احوال قصاب از که میپرسی که چیست

Бар сари роҳи фироқати нотавонии монда буд

بر سر راه فراقت ناتوانی مانده بود