Бутӣ дорам ба ҳасан аз коФрстони коФрстон тар

بتی دارم به حسن از کافرستان کافرستان‌تر

Забон аз лаълу лаъл аз шкрстони шкрстон тар

زبان از لعل و لعل از شکّرستان شکّرستان‌تر

Рахш чун меҳр аммо порае аз меҳри тобон тар

رخش چون مهر اما پاره‌ای از مهر تابان‌تر

Ду абрӯи моҳи ид аммо зи моҳи андаки намоён тар

دو ابرو ماه عید اما ز ماه اندک نمایان‌تر

Гузораш бар раҳи дил ҳо фитадгар аз қазои рӯзӣ

گذارش بر ره دل‌ها فتد گر از قضا روزی

Даройади масти ноз аз Рахши ҳиммати гарми ҷавлон тар

درآید مست ناز از رخشِ همت گرم‌جولان‌تر

Ба қасди ошиқон чун лола гулгун кард ориз ро

به قصد عاشقان چون لاله گلگون کرد عارض را

Гулистон ҷаҳон гардид аз ҳасанаши гулистон тар

گلستان جهان گردید از حسنش گلستان‌تر

Чу бар ман тофт акси оризаш дар айни битобӣ

چو بر من تافت عکس عارضش در عین بیتابی

Шудам дар диданаш як перҳани зоиинаҳи ҳайрон тар

شدم در دیدنش یک پیرهن زآیینه حیران‌تر

з ҷо бархестам бигирифтам аз шодии анонаш ро

ز جا برخاستم بگرفتم از شادی عنانش را

Чу дидам ҳаст имрӯзи он бут аз ҳар рӯзи мисатон тар

چو دیدم هست امروز آن بت از هر روز مستان‌تر

Ба мижгони баради дасти ғамза ва рӯ кард бар ҷонам

به مژگان برد دست غمزه و رو کرد بر جانم

Ки хӯнамро зи хӯни дигарон резади намоён тар

که خونم را ز خون دیگران ریزد نمایان‌تر

Шудам таслим то оби шаҳодати нӯшам аз теғаш

شدم تسلیم تا آب شهادت نوشم از تیغش

Пушаймон буд шуд якбораи зини эҳсони пушаймон тар

پشیمان بود شد یکباره زین احسان پشیمان‌تر

Фурӯ боридам оби ҳасрат аз чашмтар ва гуфтам

فرو باریدم آب حسرت از چشمِ تر و گفتم

Ки ҳаргиз ман надидам аз ту ёрии сусти паймон тар

که هرگز من ندیدم از تو یاری سست‌پیمان‌تر

Пас онгаҳ гуфт шеърӣ чанд мехоҳам баён созӣ

پس آنگه گفت شعری چند می‌خواهم بیان سازی

Ки гирдам дар табассуми андакӣ аз пистаи хандон тар

که گردم در تبسم اندکی از پسته خندان‌تر

Маро омад ба хотири як ғазал дар шаъни ҳасан ӯ

مرا آمد به خاطر یک غزل در شأن حسن او

Бигуфтам бишинав эй рухсорат аз хуршеди тобон тар

بگفتم بشنو ای رخسارت از خورشید تابان‌تر