Ба навъе гарм рафт аз синаи беруни тири мижгонаш

به نوعی گرم رفت از سینه بیرون تیر مژگانش

Ки гул чун шуъла сар хоҳад зад аз хоки шаҳидонаш

که گل چون شعله سر خواهد زد از خاک شهیدانش

Марои ваҳшӣ нигоҳӣ карда саргардони саҳройӣ

مرا وحشی‌نگاهی کرده سرگردان صحرایی

Ки чун реги равони дил метавон рафт аз биёбонаш

که چون ریگ روان دل می‌توان رفت از بیابانش

Саводи дидаро аз хок пое кардаам равшан

سواد دیده را از خاک پایی کرده‌ام روشن

Ки бошад серумаи чашми кавокиби гирди ҷавлонаш

که باشد سرمه چشم کواکب گرد جولانش

Шавад ҳар сабза чун хаттӣ ба кафи дасти мўсоиӣ

شود هر سبزه چون خطی به کف دست موسایی

Ба гулшани аўФтдгар сояи сарви хиромонаш

به گلشن اوفتد گر سایه سرو خرامانش

Баради як бора аз рухсораи шаби ранги зулмат ро

برد یک‌باره از رخساره شب رنگ ظلمت را

Агар хуршед гирад партав аз шамъи шабистонаш

اگر خورشید گیرد پرتو از شمع شبستانش

Шаҳидонро ба қолаб медиҳад ҷон чун дами исо

شهیدان را به قالب می‌دهد جان چون دم عیسی

Насими субҳ агар бархезад аз тарафи гулистонаш

نسیم صبح اگر برخیزد از طرف گلستانش

Чу абри раҳматаш бар чори арқон соя андозад

چو ابر رحمتش بر چار ارکان سایه اندازد

Кунад сероби кишти даҳрро як қатраи боронаш

کند سیراب کشت دهر را یک قطره بارانش

Чароғи базм на афлоку шамъи ҳафт манзар шуд

چراغ بزم نه افلاک و شمع هفت منظر شد

Аз он рӯзӣ ки моҳи афканди худро дар гиребонаш

از آن روزی که ماه افکند خود را در گریبانش

зи акси партав ӯ шуд чароғ на фалаки равшан

ز عکس پرتو او شد چراغ نه فلک روشن

Шаби миъроҷ чун гардид толеъи моҳи тобонаш

شب معراج چون گردید طالع ماه تابانش

Шафиъи рӯзи маҳшари моҳрӯии волзҳо яъне

شفیع روز محشر ماهروی والضحا یعنی

Муҳамади онкии эзад буд дар қуръони санохонаш

محمد آنکه ایزد بود در قرآن ثناخوانش

Шаб идаст қассоби ин қадари астодгӣ то кӣ

شب عید است قصاب این‌قدر استادگی تا کی

Қадам на пеши комшб метавон гардид қурбонаш

قدم نه پیش کامشب می‌توان گردید قربانش