Моиему дарду доғи дил бе қарори хеш
ماییم و درد و داغ دل بیقرار خویش
Вомондаем дар ҳамаи корӣ ба кори хеш
واماندهایم در همه کاری به کار خویش
Чун наҳли муми ҳосили мо дар хазони мост
چون نحل موم حاصل ما در خزان ماست
Ҳаргиз начидаем гулӣ аз баҳори хеш
هرگز نچیدهایم گلی از بهار خویش
Аз силӣ Эйаст каз кафи айём хӯрда ем
از سیلیای است کز کف ایام خوردهایم
Рангӣ ки додаем ба рӯй изори хеш
رنگی که دادهایم به روی عذار خویش
Равшани зи нури ишқи ҳамин устихони мост
روشن ز نور عشق همین استخوان ماست
Шамъӣ ки мебарем барои мазори хеш
شمعی که میبریم برای مزار خویش
Худро чу бод бар сар ҳар шуъла ме задем
خود را چو باد بر سر هر شعله میزدیم
намедоштемгар нафасии ихтиёри хеш
میداشتیم گر نفسی اختیار خویش
Чун донаи хрдношдаҳи зини куҳнаи Асия
چون دانه خُردناشده زین کهنه آسیا
Берун наменаҳем қадам аз ҳисори хеш
بیرون نمینهیم قدم از حصار خویش
Қассоб чанд байти з мо монад дар ҷаҳон
قصاب چند بیت ز ما ماند در جهان
Чизе надоштем ҷузи ин ёдгори хеш
چیزی نداشتیم جز این یادگار خویش